Twee zomers lang hield Lilian zichzelf voor dat niemand zich zo kleedde als Emily in juli, tenzij ze iets probeerden te verbergen. Toen, op een strand vol familieleden en vreemden, ontdekte ze dat het geheim helemaal niet schandelijk was – alleen pijnlijk, diep persoonlijk en iets wat Lilian nooit het recht had gehad om te onthullen.
Twee jaar lang kleedde mijn schoondochter zich alsof elke maand de nazomer was.
In juli, terwijl de rest van ons in mouwloze jurken en sandalen op het terras zat, kwam Emily voor het zondagse diner aan in een jurk met lange mouwen die bij de polsen waren dichtgeknoopt en een hoge kraag die tot aan haar keel reikte.
Met Kerstmis zag ze er vrijwel hetzelfde uit als in augustus, alleen gekleed in donkerdere tinten. Zelfs tijdens barbecuefeestjes in de achtertuin, met rook van de grill en een lucht zo dik dat je die bijna kon drinken, hield ze haar lichaam van nek tot handen bedekt.
Aanvankelijk overtuigde ik mezelf ervan dat het gewoon haar stijl was.
Mensen laten zien wie ze zijn door de dingen die ze vermijden. Emily stroopte nooit haar mouwen op. Ze greep nooit te plotseling naar iets. Als ze angstig werd, stopte ze haar handen in de boorden van haar mouwen, net als een kind dat zich in een trui verstopt.
Als een armband of horloge verschoof, maakte ze het meteen weer goed. Als iemand voorstelde om buiten op het terras te eten in plaats van in de koele eetzaal, glimlachte ze en stemde ze toe, maar tegen de tijd dat het dessert werd geserveerd, zag ik de spanning rond haar mond toenemen.
‘Lilian,’ zei mijn zus Carol op een zondag terwijl we in mijn keuken aardappelsalade stonden te maken, ‘als je dat meisje nog langer aankijkt, vliegt ze in brand.’
Ik ging verder met het snijden van de selderij. “Haar mouw was eerder omhoog gekropen. Ze schrok zich rot toen ze hem naar beneden trok.”
Carol slaakte een vermoeide zucht. “En?”
Carol keek me aan met dezelfde blik die ze me al sinds 1968 gaf. “Of tenzij ze niet willen dat mensen naar hen kijken.”
“Dat is hetzelfde.”
“Nee, dat is het niet.”
Ik zei niets, want ik had toen al besloten dat ik gelijk had.
Later die middag merkte Ben dat ik Emily bij de gootsteen gadesloeg terwijl ze de afwas deed.
“Mama.”
“Dat stond je op het punt te doen.”
Hij stond voor me in zijn verbleekte college-T-shirt, met een dienblad vol hamburgerbroodjes in zijn handen, en zag er al moe uit voordat de discussie goed en wel begonnen was.
‘Het is twee jaar, Ben. Twee jaar. Ik ben geen onbekende op straat.’
“Zij ook niet.”
‘Waarom doet ze dan alsof ze zich voor ons verstopt?’
Zijn kaken spanden zich aan. “Laat het alsjeblieft met rust.”
Hij liep de keuken door naar Emily, legde een hand zachtjes op haar middel en zei iets waardoor ze glimlachte. Maar toen ze opkeek en zag dat ik toekeek, verdween die glimlach zo snel dat ik me schaamde.
