DEEL 2
Ik heb niet geschreeuwd.
Ik heb niet gehuild.
Ik stopte het metalen voorwerp in mijn jaszak, dronk mijn glas leeg en liet de ketting op het aanrecht liggen alsof er niets gebeurd was.
Mauricio kwam binnen en wreef in zijn ogen.
“Heb je het al geprobeerd?”
Geen afscheid. Alleen de ketting.
“Nog niet.”
‘Draag het vandaag,’ zei hij. ‘Ik wil dat je het vanavond ook aanhoudt.’
Zijn ogen scanden alles af: de gootsteen, mijn handen, het aanrecht.
Te voorzichtig. Te gespannen.
Ik kon me niet concentreren op mijn werk.
Voor de lunch ging ik naar een oude juwelierszaak.
De eigenaar bekeek de halsketting kortstondig.
“Dit is geen goud,” zei hij. “En er zit iets in.”
Hij schraapte het open en zag daarbij corrosie en vuil.
“Als het in contact komt met de huid, kan het een ernstige reactie veroorzaken,” waarschuwde hij.
Ik voelde een beklemmend gevoel op mijn borst.
Ik belde mijn beste vriendin, Ximena, en vertelde haar alles.
Hij aarzelde geen moment.
“Daniela… probeert je pijn te doen.”
Zijn nicht werkte bij het openbaar ministerie. Ik heb meteen contact met haar opgenomen.
Hij vertelde me dat ze bewijs nodig hadden.
Die avond heb ik onze documenten doorgenomen.
Ik heb de bijgewerkte verzekeringspolis gevonden.
Mauricio was de enige begunstigde.
Er waren ook verdachte uitgaven: restaurants, motelovernachtingen, aankopen van chemicaliën.
Om 19:00 uur verstuurde hij een bericht:
“Laten we thuis gaan eten. Doe de ketting om. Ik wil dat je er prachtig uitziet.”
Het plan was al vastgesteld.
Ik zou meedoen.
De politie plaatste opnameapparatuur in het appartement.
De halsketting is vervangen door een veilige replica.
Toen ik de eetkamer binnenkwam, leek alles perfect: kaarsen, wijn, een wit tafelkleed.
Net als bij een jubileum.
Als een leugen.
Zijn blik viel meteen op mijn nek.
‘Je bent prachtig,’ zei hij.
