Deel 3

De volgende ochtend kwam de woede al voordat ik mijn koffie op had.

Nolan verstuurde zes sms’jes, waarvan hij er later drie verwijderde. Marjorie liet twee voicemailberichten achter die allebei begonnen met ‘Hoe durf je’ en eindigden met ‘Bel me terug’. Alina stuurde me een sms vanaf een onbekend nummer.

Je hebt onschuldige mensen vernederd.

Ik staarde lange tijd naar het woord ‘onschuldig’ voordat ik het nummer blokkeerde.

Tegen de middag belde mijn advocaat, Grace Holloway, me op.

‘Interessante update,’ zei ze.

‘Met Marjorie?’ vroeg ik.

“Met allemaal. Nolans advocaat wil de schikking niet wijzigen, maar hij wil wel de zekerheid dat u geen aanklacht zult indienen vanwege de kaart.”

Ik keek uit het raam van mijn kantoor. Mijn medewerkers waren lunchpakketten aan het klaarmaken voor een inzamelingsactie van het ziekenhuis. Echt werk. Echte verantwoordelijkheden. Echte mensen die op mij rekenen.

‘Hoeveel heeft ze uitgegeven?’ vroeg ik zachtjes.

Grace hield even stil.

“Op basis van de door u verstuurde overzichten? Ongeveer 61.000 dollar aan persoonlijke uitgaven over een periode van drie jaar.”

Ik klemde mijn handen steviger om de telefoon.

Ik wist dat het erg was geweest. Ik had alleen niet beseft dat het zó erg was.

‘Dat geld had naar salarissen kunnen gaan,’ fluisterde ik. ‘Apparatuur. Verzekeringen. Bonussen voor de werknemers.’

‘Ik weet het,’ zei Grace zachtjes. ‘Je hoeft vandaag nog geen beslissing te nemen.’

Maar ik heb wel een besluit genomen.

Geen wraak.

Herstel.