Rond het middaguur was ze op de bank in slaap gevallen.
Het geluid van een sleutel in het slot maakte haar wakker.
Aanvankelijk dacht ze dat haar moeder iets vergeten was. Maar Claire kwam nooit vóór 7 uur ‘s avonds thuis.
Instinctief bleef Léa roerloos onder de deken liggen, haar ogen bijna gesloten.
De deur ging zachtjes open.
Het was Claire niet.
Het was Isabelle, de jongere zus van zijn moeder.
Normaal gesproken arriveerde Isabelle met haar overweldigende parfum, perfecte lippenstift en een tas vol gebakjes. Die dag droeg ze een zwarte jas, een donkere zonnebril en handschoenen.
Ze sloop op haar tenen vooruit, als een dief in haar eigen familie.
Léa hield haar adem in.
Isabelle keek snel de woonkamer rond, zag het kleine meisje dat onder de deken verstopt zat niet en liep vervolgens naar de kapstok bij de ingang.
Ze haalde een klein, doorzichtig pakketje uit haar tas.
Er scheen iets vanbinnen.
Ze stopte het in de rechterzak van Claires beige jas.
Toen belde ze iemand.
‘Het is geregeld,’ mompelde ze. ‘Zeg dat ze vanavond moeten komen. Laat ze in de jas zoeken. Dat naïeve meisje zal haar eigen zus nooit verdenken.’
Léa voelde haar maag samentrekken.
Dit naïeve meisje?
Zijn moeder?
Isabelle hing op en vertrok vervolgens stilletjes.
Zodra de deur dichtging, rende Léa naar haar jas, haar benen trillend. Ze stak haar hand in de zak en haalde het pakketje eruit.
Binnenin bevond zich een diamanten halsketting.
Geen verkleedaccessoire. Geen prulletje van de markt. Nee. Een zware, koude, overdreven glanzende, bijna angstaanjagende ketting.
Léa moest meteen terugdenken aan het nieuws dat ze de dag ervoor had gezien: er was ingebroken in de juwelierszaak “Maison Delorme” in het winkelcentrum. Verschillende unieke stukken, ter waarde van meerdere miljoenen euro’s, waren verdwenen.
De journalisten zeiden dat de dieven de schema’s, de codes en de camera’s kenden.
Iemand van binnenuit had geholpen.
Léa zocht het artikel op internet op. De foto van de ketting verscheen.
