Een paar seconden later klonk er een klop op de deur.
—Afdeling recherche. Graag openen.
Léa opende het met de ketting.
—Mijn moeder is er niet.
We moeten met Claire Martin spreken.
Voordat ze kon antwoorden, klonken er voetstappen de trap op.
Claire kwam aan met een apothekerstas in de ene hand en haar handtas in de andere. Haar vermoeide gezicht vertrok in paniek toen ze de agenten zag.
—Wat is er aan de hand? Gaat het wel goed met mijn dochter?
De vrouw in burgerkleding liet haar kaartje zien.
—Mevrouw Martin, we hebben een melding ontvangen over de diefstal bij juwelier Maison Delorme. We hebben toestemming om uw woning te controleren.
Claire werd woedend.
—Een diefstal? Maar ik verkoop parfums. Ik werk niet eens in die juwelierszaak.
In het rapport staat dat er een gestolen voorwerp in uw beige jas zit.
Claire keek naar haar jas alsof die zojuist in een slang was veranderd.
—Dat is onmogelijk.
De agenten kwamen binnen.
Léa voelde haar vuisten zich ballen.
Een politieagent pakte de beige jas en stak zijn hand in de rechterzak.
Niets.
Hij controleerde de andere zak.
Niets.
De agente in burgerkleding fronste haar wenkbrauwen.
—De veroordeling was zeer nauwkeurig.
Claire beefde.
—Ik zweer bij u dat ik niets gedaan heb. Ik zweer het op mijn dochter.
Léa wilde zich in zijn armen werpen, maar ze wist dat het daar nog niet het juiste moment voor was.
De politie doorzocht de hal, de keuken, de lades en de slaapkamer.
Toen haalde een van hen de zwarte tas uit de kast.
—Van wie is deze tas?
Claire veegde haar tranen weg.
—Aan mijn zus Isabelle. Ze is het hier een paar dagen geleden vergeten.
De agent opende de tas. Make-up, bonnetjes, een oude sleutelbos, een notitieboekje.
Vervolgens gleed zijn hand in de voering.
Zijn gezichtsuitdrukking veranderde.
—Commandant, kom eens kijken.
De vrouw in burgerkleding nam het transparante pakket aan.
Toen ze het opende, glansde de halsketting in het witte licht van de woonkamer.
Claire bracht haar handen naar haar mond.
—Nee… dat is niet mogelijk…
—Bevestigt u dat deze tas van uw zus is?
—Ja. Maar ik begrijp er niets van.
De commandant staarde Claire aan.
—Mevrouw, u zult ons moeten uitleggen hoe een gestolen halsketting in uw bezit is gekomen.
Dat is waar Léa verder ging.
—Ik kan het uitleggen.
Iedereen keek naar haar om.
Claire fluisterde paniekerig:
—Léa, bemoei je hier niet mee.
Maar Léa pakte de USB-stick op.
—Tante Isabelle kwam vandaag langs toen ze dacht dat ik sliep. De deurcamera heeft haar gefilmd. Ik heb ook foto’s van de ketting toen die nog in de jas van mijn moeder zat.
De kamer verstijfde.
De commandant kwam dichterbij.
—Herhaal dat.
—Mijn tante probeerde mijn moeder erin te luizen.
Op hetzelfde moment begon Claires telefoon op tafel te trillen.
Er verscheen een naam op het scherm:
Isabelle.
Niemand zei iets.
De commandant stak haar hand op.
—Neem op. Zet de speaker aan. Zeg niet dat we er zijn.
Claire gehoorzaamde, haar stem brak.
-Hallo ?
Isabelles stem klonk zacht. Té zacht.
—Hé zus. Ben je al thuis?
Claire sloot haar ogen.
-Ja.
-Is alles in orde?
Léa voelde de woede in haar keel branden. Isabelle vroeg niet of alles in orde was. Ze wilde weten of de val had gewerkt.
