‘Ja,’ antwoordde Richard. ‘Een verborgen recorder in de kamer van je moeder was alles wat ik nodig had om het bewijs te verzamelen.’ Vervolgens wendde hij zich tot Lena met een tederheid die het op de een of andere manier alleen maar erger maakte. ‘Je zou je moeten schamen. Je behandelde het leven van je zoon als een toneel.’
Ethans ogen dwaalden van zijn moeder naar de recorder, naar mij, en vervolgens weer terug naar zijn moeder. De afschuw op zijn gezicht kon hij niet omzetten in een grap, een zucht of een verzoek of ik wilde gaan zitten.
Voor het eerst in een week was de stilte aan onze tafel geheel voorbehouden aan mijn schoonmoeder.
“Je hebt een keuze te maken.”
Richard legde zijn hand op tafel alsof hij een boek aan het afsluiten was.
“Lena. Ik trek in het gastenverblijf zodra we naar huis gaan. De rekeningen zijn geblokkeerd totdat je met therapie begint. Geen uitzonderingen.”
Lena reikte naar hem. Hij leunde gewoon achterover.
Ethan staarde nog steeds naar de kleine recorder en naar de vrouw die ooit de hele vorm van zijn wereld had uitgemaakt.
Ik stond op. Mijn knieën hielden het vol. “Ethan. Je moet een keuze maken. En je moet die maken zonder je moeder erbij.”
Ik liep naar onze kamer om mijn spullen te pakken zonder om te kijken.
“Je was daar nooit alleen.”
***
Drie weken later zat ik tegenover Ethan in het kleine kantoor van een therapeut.
‘Het spijt me,’ zei hij. ‘Ik heb het nummer van mijn moeder voorlopig geblokkeerd.’
“Oké.”
Ik was niet blij of had het koud. Gewoon opgelucht.
Mijn telefoon trilde één keer tijdens de autorit naar huis. Een berichtje van Richard.
“Je was daar nooit alleen.”
Ik heb het twee keer gelezen en toen mijn telefoon in mijn tas gestopt. Wat Lena betreft, ze heeft zich nog niet verontschuldigd, en ik denk niet dat het voor mij veel uitmaakt.
