Die zaterdag vroeg Mark me om een video te maken.
Ik verzamelde filmpjes van Lily in het ziekenhuis, met Leo naast haar, wiens krullen maand na maand langer werden. In één filmpje vroeg een verpleegster waarom zijn haar zo lang was.
Leo antwoordde: “Omdat beloftes langzaam groeien.”
Op een andere foto fluisterde Lily: “Knip het nog niet door. Het helpt nog steeds.”
Toen ik klaar was met bewerken, zat ik te huilen.
Zondagavond gingen we bij Brenda eten. Ze glimlachte naar Leo’s geschoren hoofd en zei: “Ziet het er niet veel netter uit?”
Leo verstopte zich achter Mark.
Het diner was gespannen. Toen zei Brenda: “Gelukkig hebben we het haarprobleem opgelost vóór de fotodag.”
Mark stond op.
‘Voordat het dessert komt,’ zei hij, ‘is er iets dat iedereen moet zien.’
Hij sloot de laptop aan op de tv en speelde de video af.
Het werd stil in de kamer.
Iedereen zag hoe Lily haar haar verloor. Ze zagen Leo beloven dat hij zijn haar zou laten groeien. Ze zagen hoe hij haar troostte met zijn krullen.
Toen het scherm zwart werd, legde Mark Leo’s enige bewaarde krul op tafel.
‘Dit,’ zei hij, ‘is wat je moet afsnijden.’
Brenda probeerde zich te verdedigen. “Het was maar haar.”
‘Nee,’ zei Mark. ‘Het was een belofte.’
