‘Meneer Porter,’ zei ik kalm. ‘Dank u wel voor uw komst. Neem gerust plaats.’
Hij stond lange tijd stokstijf stil.
Zijn hand was nog steeds uitgestrekt, maar trilde nu lichtjes.
‘Waarom?’ Zijn stem brak. ‘Wat ben je… waarom ben je…’
‘Ik ben de CEO van Sentinel Systems,’ zei ik. ‘Het bedrijf waar u nu solliciteert. Heeft u ons niet onderzocht voordat u solliciteerde?’
Zijn mond ging open, dicht en weer open.
Er kwamen geen woorden uit.
Jennifer wees naar de lege stoel tegenover ons.
“Meneer Porter, gaat u alstublieft zitten. We hebben een aantal vragen voor u.”
Marcus bewoog zich eindelijk, liep stijfjes naar de stoel en ging zitten als een man gevangen in een droom waaruit hij niet kon ontwaken.
Zijn portfolio lag ongeopend voor hem.
‘Laten we bij de basis beginnen,’ zei ik, terwijl ik mijn stem professioneel hield. ‘U werkt al zeven jaar bij MedTech Solutions. Indrukwekkende verkoopresultaten. Wat trok u aan in Sentinel Systems?’
Hij slikte moeilijk.
“Ik zag de vacature. Het salaris was uitstekend. Het bedrijf heeft een sterke reputatie in cybersecurity. Ik dacht dat mijn achtergrond in enterprise sales goed van pas zou komen bij tech sales.”
“Heeft u mijn naam opgezocht voordat dit interview plaatsvond?”
Hij knipperde met zijn ogen.
“Wat?”
“Heb je mijn naam opgezocht? Maya Chin. CEO van Sentinel Systems.”
‘Ik heb de website van het bedrijf bekeken,’ zei hij. ‘Ik zag dat er een CEO was, maar ik… ik…’
Hij zweeg even en staarde naar de ingelijste prijs aan de muur achter me.
‘Dat ben ik,’ bevestigde ik. ‘In hetzelfde jaar behaalden we onze eerste omzet van 10 miljoen dollar.’
Zijn gezicht was van wit naar rood gekleurd.
“Maya, het spijt me heel erg. Met Pasen wist ik het niet.”
‘Laten we het professioneel houden,’ onderbrak ik. ‘Vertel me eens over je grootste verkoopsucces.’
Hij probeerde zich te herpakken, maar zijn handen trilden.
“Afgelopen kwartaal heb ik een deal van 4,7 miljoen dollar gesloten met een regionaal zorgnetwerk. Een meerjarig contract. Dat was ons regionale record.”
‘Indrukwekkend,’ zei Jennifer, terwijl ze aantekeningen maakte. ‘Wat was je commissie daarvoor?’
“Zeven procent. Ongeveer 329.000 dollar.”
‘En wat is je totale vergoeding bij MedTech Solutions?’ vroeg ik.
“Basissalaris van $145.000 plus commissie. Vorig jaar verdiende ik in totaal ongeveer $640.000.”
Marcus Williams boog zich voorover.
“Waarom zou je weggaan? Dat zijn uitstekende cijfers.”
Marcus Porter verplaatste zich op zijn stoel.
“Ik wil groeien. MedTech is een gevestigde sector, maar de groeimogelijkheden zijn beperkt. Ik wil deel uitmaken van iets dynamisch. Iets dat snel groeit. Een bedrijf zoals dit.”
‘Een bedrijf als dit,’ herhaalde ik. ‘Kunt u me vertellen wat u weet over Sentinel Systems?’
“U levert cybersecurityoplossingen voor middelgrote bedrijven. U bent de afgelopen jaren snel gegroeid. U hebt vestigingen in Austin, San Francisco en Denver. U bent een besloten vennootschap. U hebt ongeveer vijfhonderd medewerkers.”
‘Vijfhonderdtwintig,’ corrigeerde ik.
“Omzet,” zei Jennifer.
‘Ik weet het niet zeker,’ antwoordde Marcus. ‘Op de website staan geen omzetcijfers.’
“Dit jaar $180 miljoen,” zei Jennifer. “Op weg naar $240 miljoen volgend jaar.”
Het gezicht van Marcus Porter werd opnieuw bleek.
Ik leunde achterover in mijn stoel.
‘Mag ik je iets vragen? Drie dagen geleden, tijdens de paasbrunch, was je het met mijn zus eens toen ze zei dat ik ondernemer speelde. Je zei dat echte bedrijven een infrastructuur, een hoofdkantoor, juridische teams en een personeelsafdeling hebben. Je suggereerde dat wat ik deed geen echt bedrijf was. Herinner je je dat nog?’
Hij zag eruit alsof hij in de vloer wilde verdwijnen.
“Maya, het spijt me ontzettend. Ik bedoelde het niet—”
‘Weet je het nog?’
‘Ja,’ zei hij zachtjes. ‘Ik herinner het me.’
“Wat is er veranderd tussen zondag en woensdag?”
“Ik…” Hij zweeg. “Er is niets veranderd. Ik wist het gewoon niet.”
“Precies.”
Ik stond op en liep naar het raam.
“Je wist het niet. Je hebt het nooit gevraagd. Met Pasen zag je me in een hoodie en spijkerbroek, en je trok een conclusie. Je besloot dat ik een mislukkeling was, zonder ook maar iets te weten over wat ik werkelijk doe.”
‘Je hebt gelijk,’ zei hij. ‘Het spijt me.’
Ik draaide me om en keek hem aan.
“Weet je wat interessant is? Je hebt gesolliciteerd naar een directeursfunctie bij mijn bedrijf. Dacht je dat je gekwalificeerd was?”
‘Ja,’ zei hij, nu iets zelfverzekerder. ‘Mijn verkoopcijfers spreken voor zich.’
‘Inderdaad. Je bent goed in het verkopen van medische apparaten. Maar voor deze functie moet je iets anders verkopen: cybersecurityoplossingen voor bedrijven. Heb je ooit software verkocht?’
“Nee, maar ik heb er vertrouwen in dat ik het kan leren.”
“Heb je ooit in de techsector gewerkt?”
“Nee.”
“Begrijpt u het cybersecuritylandschap? Het verschil tussen endpointbeveiliging en netwerkbeveiliging? Het verschil tussen SIEM en SOAR?”
Zijn stilte was het antwoord.
Jennifer keek naar haar aantekeningen.
