Ze werkte steeds langer door. Ze ging uit met vrienden. Ze zei dat ze zichzelf moest “afleiden van de stress”. Emily bleef alleen thuis, soms zonder te eten, soms urenlang zonder met iemand te praten.
Patricia maakte hier handig gebruik van. Elke dag belde ze Emily op om haar eraan te herinneren dat “een echte vrouw” de zwangerschap beter zou doorstaan. Dat “sterke vrouwen” niet klagen. Dat “echte vrouwen” doorwerken tot de bevalling.
Toen Lily geboren werd, dacht Emily dat alles zou veranderen. Dat Brandon eindelijk zou begrijpen wat het betekende om vader te zijn.
In plaats daarvan bevond ze zich twee weken na de bevalling in de keuken, in haar ochtendjas, terwijl haar lichaam nog bloedde en haar schoonmoeder haar lui noemde.
De nacht dat alles misging, probeerde Emily handdoeken op te vouwen. Ze had maar twee uur geslapen. Lily was vier keer wakker geworden. Haar lichaam was nog steeds een slagveld van hormonen en pijn.
Brandon kwam het huis binnen en keek met afschuw de kamer rond.
“Dit huis is een puinhoop,” zei hij.
Emily keek op. “Ik heb een pasgeboren baby.”
“Sorry. Altijd sorry.”
Patricia kwam uit de keuken. “Schat, ik zei het toch. Ze is lui. Ze doet nooit iets.”
‘Ik ben 14 dagen geleden bevallen,’ herhaalde Emily, met een vermoeide stem.
‘Vrouwen bevallen elke dag,’ antwoordde Patricia. ‘En toch slagen ze erin om te koken, schoon te maken en voor hun man te zorgen.’
“Ik ben geen dienaar.”
Brandon lachte. “Je bent niets. Je werkt niet. Je maakt niet schoon. Je kookt niet. Wat doe je hier eigenlijk?”
Emily voelde haar bloed stollen. “Ik heb dit huis betaald.”
“Zie je wel. Altijd maar weer over geld.”
“Omdat het mijn geld is, Brandon. Dit huis is van mij.”
“Het is niet van jou. Het is van ons.”
“Juridisch gezien? Nee. Het is van mij.”
Brandon kwam dichterbij. Zijn gezicht was rood. ‘Weet je wat? Pak je spullen. Ga weg. Ga naar je zus.’
“Maak je een grapje?”
“Ik meen het. Ik heb ruimte nodig. Ga weg.”
Patricia sloeg haar armen over elkaar. “Het meisje mag blijven. Ze is een Hayes.”
‘Nee.’ Emily ging tussen hen en de wieg staan. ‘Lily gaat met me mee.’
“Neem haar dan ook mee. Maar ga weg.”
Emily huilde niet. Ze schreeuwde niet. Ze maakte geen ruzie.
Hij pakte rustig zijn koffers in. Elke beweging was nauwkeurig en beheerst. Hij stopte Lily’s spullen in de tas. Zijn eigen spullen in de koffer.
En terwijl Brandon en Patricia haar minachtend aankeken, pakte ze de map van het bureau.
Binnenin lagen de documenten die Brandon had ondertekend zonder ze te lezen. De eigendomsakte van het huis. De kentekenbewijzen van de auto’s. De bankafschriften. De huwelijkse voorwaarden.
Hij had het zes maanden eerder laten tekenen, toen hij nog dacht dat hun huwelijk sterk was. Niet omdat hij zijn bezittingen wilde beschermen, maar omdat hij wist dat Patricia zou proberen ze te vernietigen.
En hij had gelijk.
‘Waar ga je naartoe?’ vroeg Brandon toen ze naar buiten liep.
‘Bij mijn zus,’ antwoordde ze. Maar ze zei niet dat ze terug zou komen.
Hij reed naar het centrum van Columbus, met Lily slapend op de achterbank. Hij parkeerde voor een 24-uurs advocatenkantoor.
Haar advocaat, Sarah Mitchell, stond haar op te wachten.
‘Ben je er klaar voor?’ vroeg Sarah.
“Ja.”
