“Stuur me wat je hebt. Dan kan ik het bekijken. Als het goed genoeg is, help ik je.”
Twee down.
Daniel Crawford in Austin moest wat meer overtuigd worden, maar stemde uiteindelijk toe. Steven Richards in San Antonio bood zich praktisch spontaan aan toen ik de naam van Patricia noemde.
‘Die vrouw,’ zei hij, met duidelijke walging in zijn stem, ‘zat aan mijn eettafel en praatte over familiewaarden terwijl ze plannen smeedde om me helemaal kaal te plukken. Als je ze kunt opsluiten, zal ik in mijn slaap getuigen.’
Het duurde langer om de eerdere slachtoffers in Dallas en Fort Worth op te sporen, maar Geralds contacten wierpen hun vruchten af. In totaal vijf slachtoffers, allemaal met vergelijkbare verhalen, en allemaal bereid om te spreken.
Ondertussen nam de druk die Vanessa op Kevin uitoefende toe. De berichtjes kwamen nu om de paar uur binnen.
We moeten de locatie voor het einde van de week vastleggen.
Volgens mijn planner gaan we de datum kwijtraken als we geen aanbetaling doen.
Ik kan niet geloven dat je vader het je zo moeilijk maakt. Wil hij dan niet dat je gelukkig bent?
En toen kwam die ene waar ik van moest lachen.
Prima. Laten we samen met de weddingplanner afspreken. Neem je vader mee als hij bewijs nodig heeft. Elite Wedding Designs, donderdag om 14:00 uur. Adres volgt.
Kevin stuurde me het bericht door.
Ik heb Edward meteen gebeld.
‘Ze is erin getrapt,’ zei ik. ‘De afspraak staat gepland voor donderdag.’
“Weet je zeker dat je dit wilt doen? We kunnen ook gewoon aangifte doen bij de politie met de informatie die we hebben.”
“Ik wil dat ze het weten. Ik wil dat ze het zien aankomen en beseffen dat ze er niets aan kunnen doen om het te stoppen.”
Ik hield even stil.
“Noem het professionele voldoening.”
Edward grinnikte. “Je hebt de rechtszaal meer gemist dan ik zou willen toegeven.”
De volgende dag kreeg ik het adres. Een gebouw in het Design District. Kantoorruimte op straatniveau. Ik liet Gerald het regelen. De ruimte stond al drie maanden leeg en werd te huur aangeboden voor $2.800 per maand.
Er was nooit een bedrijf met de naam Elite Wedding Designs op dat adres geregistreerd.
Perfect.
Donderdagmorgen trok ik mijn oude, antracietgrijze pak aan, zo gestreken dat de vouwen scherp waren. Kevin kwam me nerveus tegemoet bij mijn huis.
‘Ben je er klaar voor?’ vroeg ik.
“Ik weet het niet. Een deel van mij hoopt nog steeds dat dit allemaal een vergissing is.”
“Nee, dat is niet zo. Maar na vandaag heb je zekerheid. Soms is dat beter dan hoop.”
Edward arriveerde om 13:30. We reden samen naar het Design District en kwamen vijftien minuten te vroeg aan. Het gebouw was precies zoals beschreven: modern, strak en grotendeels leeg. Op de deur van suite 140 hing een tijdelijk bordje met ‘ELITE WEDDING DESIGNS’. Iemand had duidelijk moeite gedaan om het er mooi uit te laten zien.
‘Netjes,’ mompelde Edward, terwijl hij het overduidelijk neppe bord fotografeerde.
We wachtten op de parkeerplaats. Precies om 2 uur kwam Vanessa’s Mercedes aanrijden.
Ze kwam als eerste naar buiten, gekleed in een outfit die waarschijnlijk meer kostte dan de maandelijkse huur van de meeste mensen. Patricia volgde, haar blik al defensief. Ze zagen ons niet meteen. Ik zag Vanessa op haar telefoon kijken, haar lippenstift bijwerken en een glimlach opzetten die ze waarschijnlijk zelf als warm beschouwde. De transformatie was opmerkelijk, van berekenend naar charmant in minder dan dertig seconden.
Toen zag ze ons uit Edwards auto stappen, en haar glimlach verdween even, maar verscheen al snel weer.
‘Kevin, lieverd,’ riep ze, terwijl ze met uitgestrekte armen naar ons toe liep. ‘Wat fijn dat je er bent. En je hebt je vader meegenomen. Wat attent.’
Ik zei niets. Ik keek alleen maar toe.
Patricia kneep haar ogen samen toen ze Edward zag.
“Wie is dit?”
‘Edward Grant,’ zei hij vriendelijk. ‘Ik ben de advocaat van meneer Porter.’
De temperatuur leek met tien graden te dalen.
‘Advocaat?’ Vanessa’s stem steeg een halve octaaf. ‘Waarom zouden we in vredesnaam een advocaat nodig hebben bij een vergadering over de planning van een bruiloft?’
‘Zullen we naar binnen gaan?’ stelde ik voor. ‘Ik ben benieuwd naar uw coördinator.’
De suite was leeg.
Volledig, absoluut leeg. Geen meubels, geen decoratie, niets dan beige tapijt en witte muren. In het midden stond een klaptafel met vier klapstoelen eromheen, van die stoelen die je voor vijftien dollar per stuk bij elke bouwmarkt kunt kopen.
Vanessa’s gezicht vertoonde in snelle opeenvolging verschillende uitdrukkingen. Verbazing. Toen berekenendheid. En vervolgens een geforceerde glimlach die haar ogen niet helemaal bereikte.
‘O,’ zei ze opgewekt, maar haar stem was zo breekbaar als glas. ‘Michelle is vast te laat. Ze stuurde me vanochtend een berichtje dat ze wat meubels naar haar nieuwe kantoor aan het verhuizen was. Dit is maar tijdelijk, terwijl ze aan het verhuizen is.’
‘Michelle?’ herhaalde ik. ‘Dat is Michelle Lawson, je weddingplanner?’
“Ja, precies. Ze is erg gewild. Haar agenda zit maanden van tevoren vol.”
“Interessant.”
Ik opende mijn aktetas. Ik had mijn oude leren tas meegenomen, dezelfde die ik vroeger meenam naar de federale rechtbank, en haalde er een map uit.
“Want volgens het bedrijvenregister van de staatssecretaris van Texas bestaat er geen bedrijf met de naam Elite Wedding Designs. En er is geen weddingplanner met de naam Michelle Lawson die een vergunning heeft in Dallas County.”
Vanessa’s glimlach verstijfde. Patricia deed een halve stap achteruit.
‘Er moet een fout in de gegevens staan,’ stamelde Vanessa. ‘Michelle werkt als zelfstandige. Ze staat misschien niet officieel geregistreerd.’
‘Laten we dat even laten rusten,’ onderbrak ik, terwijl ik de map op de kaarttafel legde. ‘Ik wil het hebben over je budget. De schatting van 2,1 miljoen dollar die je naar Kevin hebt gestuurd.’
Ik opende de map. Drieëntwintig pagina’s met leveranciersanalyses, allemaal rood gemarkeerd. Thomas had uitzonderlijk goed werk geleverd. Elk nepbedrijf was gemarkeerd. Elke inconsistentie was opgemerkt. Elk waarschuwingssignaal was omcirkeld.
‘Drieëntwintig leveranciers,’ zei ik op een gemoedelijke toon. ‘Elf daarvan bestaan niet. De bankrekeningen die u opgaf, leiden naar lege vennootschappen die op verschillende namen geregistreerd staan, en die, opvallend genoeg, allemaal hetzelfde postadres hebben als uw moeder.’
Patricia’s gezicht had de kleur van oud papier gekregen.
“Dit is belachelijk. We hoeven deze beschuldigingen niet aan te horen.”
‘De andere twaalf leveranciers bestaan wel echt,’ vervolgde ik, haar negerend. ‘Ik heb ze allemaal persoonlijk gebeld. Geen van hen heeft een contract met iemand die Vanessa Morales heet. Verschillende hadden zelfs nog nooit van u gehoord.’
Vanessa’s handen trilden. Ze vouwde ze samen, in een poging het te verbergen, maar ik zag het. Ik had dat gebaar al duizend keer gezien in verhoorkamers. Het moment waarop een verdachte beseft dat het bewijs waterdicht is.
‘Je schendt mijn privacy,’ wist ze uit te brengen. ‘Dit is intimidatie.’
“Dit is een vorm van due diligence.”
Ik pakte nog een document tevoorschijn. Geralds rapport samengevat tot de belangrijkste feiten.
“Laten we het eens hebben over Marcus Webb. Een tech-ondernemer uit Houston. Hij verloor 340.000 dollar aan een bruiloft die nooit plaatsvond. Klinkt dat bekend?”
Vanessa’s pupillen verwijdden zich. Ze wierp een blik op Patricia, die eruitzag alsof ze het liefst de deur uit wilde rennen.
“Of Daniel Crawford. Austin. Vastgoedontwikkelaar. $275.000.”
Ik sloeg een bladzijde om.
