De stemming van vandaag betrof geen klein verschil. Het ging om een herbestemming met miljoenen aan verwachte ontwikkelingen, het soort ontwikkeling dat een heel huizenblok in een brochure of een waarschuwing zou kunnen veranderen. Het soort ontwikkeling dat gepaard ging met gelikte ontwerpen en stille ontruimingen. Het soort ontwikkeling dat altijd “groei” werd genoemd, zelfs als het aanvoelde als vernietiging.
Dorian droeg zijn gezag niet als een pantser. Hij droeg het als werk. Hij had vergaderingen meegemaakt waarin mensen hem toelachten en vervolgens langs hem heen praatten, waar kwalificaties werden geprezen en vervolgens afgedaan als onzin, waar hij had geleerd om bewijsstukken te bewaren omdat herinneringen nooit als bewijs werden beschouwd als ze uit de verkeerde mond kwamen. Hij had geleerd om vroeg te komen, om het dossier mee te nemen, om de pen voor zijn handtekening in zijn zak te bewaren als een klein instrument dat de uitkomst kon veranderen. Hij had ook geleerd dat het gevaarlijkste woord in het openbare leven niet ‘nee’ was. Het was ‘wie?’
Wordt vervolgd op de volgende pagina.
