James Rutherford voegde eraan toe: “Ik heb uitstekende resultaten behaald met het scheiden van gezinnen als motivatiemiddel. Niets motiveert een veldwerker meer dan de wetenschap dat zijn vrouw en kinderen op een andere locatie worden vastgehouden.”
De mannen wisselden ervaringen uit over straf en fokkerij. Uiteindelijk kondigde George Baxter een nieuwe mogelijkheid aan: “Mannen, ik heb spannend nieuws. De Spanjaarden betalen hoge prijzen voor ervaren slaven in Zuid-Amerika. Ik stel voor dat we een groot schip kopen en beginnen met de systematische export van onze oudere, minder productieve slaven.”
Terwijl Esperanza luisterde naar hun plannen om nog meer levens te vernietigen, knapte er iets in haar. Hun wreedheid kende geen grenzen. Het was tijd om hen te laten voelen hoe het was om machteloos te zijn.
Precies om 21:47 uur sloeg Esperanza toe. Ze had alle uitgangen beveiligd en een mengsel van lokale kruiden, een traditie die ze van haar grootmoeder had geërfd, klaargemaakt waarmee ze iemand bewusteloos kon maken. Ze voegde dit toe aan de brandkaraf.
Toen de effecten zich begonnen te manifesteren, werd George Baxter duizelig. William Peton klaagde over misselijkheid. James Rutherford kon zich niet concentreren. Edmund Greyfield was de eerste die besefte dat er iets mis was; zijn stem klonk onduidelijk toen hij zei: “Heren…”, zijn stem klonk al wat onduidelijk.
“Ik denk dat we dat misschien wel zijn geweest. Iemand is dat geweest.”
Maar voordat hij zijn gedachte kon afmaken, begaven zijn benen het en zakte hij in elkaar op het geïmporteerde Perzische tapijt dat hem meer had gekost dan de meeste kolonisten in een jaar verdienden.
Binnen twintig minuten waren alle veertien leden van de rijstraad bewusteloos. Esparanza werkte methodisch en efficiënt en gebruikte touw en ijzeren boeien om de handen en voeten van elke man vast te binden. De dwangmiddelen die ze gebruikte waren dezelfde die in de loop der jaren waren gebruikt om duizenden slaven vast te binden. Middelen die ontworpen waren om pijn te veroorzaken en ontsnapping te voorkomen, terwijl het slachtoffer in leven en functioneel moest blijven.
Ze zorgde er zorgvuldig voor dat elke binding strak genoeg zat om aanzienlijk ongemak te veroorzaken, maar niet zo strak dat de bloedsomloop volledig werd afgesneden. Ze was niet van plan deze mannen te laten ontsnappen door de genade van een snelle dood. Terwijl ze bezig was, sprak ze met elke bewusteloze man in het Portugees, Spaans en gebrekkig Engels.
Soms legde ze uit wat ze aan het doen was, soms vertelde ze over specifieke gevallen van wreedheid die ze had meegemaakt. Soms uitte ze simpelweg de woede die zich al vijftien jaar in haar had opgebouwd.
‘Je verkoopt mijn man alsof hij een koe is,’ fluisterde ze tegen James Rutherford terwijl ze ijzeren boeien om zijn enkels vastmaakte. ‘Je koopt en verkoopt mensen alsof ze niets waard zijn. Vanavond zul je ervaren hoe het voelt om niets te zijn.’
Tegen Marcus Sutton zei ze: “Jij breekt de geest. Jij leert mensen op te houden mens te zijn. Vanavond laat ik je voelen hoe een gebroken geest aanvoelt.”
Voor Edmund Grayfield klonk in haar stem vijftien jaar aan onderdrukte haat door. “Jullie bezitten mij. Jullie denken dat jullie alles met me kunnen doen wat jullie willen. Jullie denken dat ik een dier ben. Vanavond zullen jullie zien wat dieren doen als ze geen andere keus meer hebben.”
Nadat alle 14 mannen stevig waren vastgebonden, begon Espiranza aan het meest arbeidsintensieve deel van haar plan. Een voor een sleepte ze elk bewusteloos lichaam vanuit de eetkamer door het huis naar de keuken.
Dit proces duurde bijna drie uur, omdat elke man aanzienlijk zwaarder was dan zij, en ze moest voorzichtig bewegen om geen lawaai te maken dat andere slaven of opzichters, die mogelijk nog wakker waren, zou kunnen alarmeren. Tegen twee uur ‘s nachts stonden alle veertien leden van de Rijstraad in een cirkel rond de enorme kolenoven, hun voeten naar het midden gericht, hun handen met ijzeren boeien achter hun rug vastgebonden en hun monden volgestopt met ruwe katoen om te voorkomen dat ze om hulp zouden roepen als ze weer bij bewustzijn kwamen.
De oven zelf was tot de maximale temperatuur opgestookt en straalde een hitte uit die de keuken bijna ondraaglijk maakte, zelfs voor iemand die niet vastgebonden was. Espiransa had berekend dat de combinatie van extreme hitte, uitdroging en beperkte bewegingsvrijheid een vorm van langdurige marteling zou creëren, waardoor deze mannen de tijd zouden krijgen om over hun lot na te denken terwijl ze langzaam in doodsstrijd stierven.
Maar ze had ook voorzieningen getroffen voor een meer directe vorm van gerechtigheid. Toen het eerste grijze ochtendlicht door de keukenramen begon te sijpelen, kwamen de leden van de rijstraad langzaam weer bij bewustzijn. Het kruidenmengsel dat ze had gebruikt, was bedoeld om de slachtoffers enkele uren bewusteloos te maken, maar geen blijvende schade aan te richten. Zo wist ze zeker dat haar slachtoffers zich volledig bewust zouden zijn van hun situatie toen de marteling begon.
Edmund Grayfield was de eerste die wakker werd, en zijn verwarring sloeg al snel om in angst toen hij zich realiseerde in wat voor benarde situatie hij zich bevond. Hij lag op de stenen vloer van zijn eigen keuken, gebonden aan handen en voeten met ijzeren boeien, niet in staat om te spreken door het katoen in zijn mond, en omringd door de andere leden van zijn raad in een vergelijkbare toestand.
De enorme kolenkachel in het midden van hun kring straalde een hitte uit die deed denken aan een miniatuurversie van de hel zelf. Toen de andere mannen weer bij bewustzijn kwamen, vulde de keuken zich met het geluid van gedempte kreten en wanhopige worstelingen tegen onbreekbare boeien. Voor het eerst in hun leven ervoeren ze de absolute hulpeloosheid die ze duizenden andere mensen hadden aangedaan.
Esparansza zat rustig in een hoek van de keuken en slijpte methodisch de vleesmessen die ze gebruikte voor de voedselbereiding. Ze had zich zo gepositioneerd dat elke man haar goed kon zien en ze hield oogcontact met elk van hen terwijl ze zich volledig bewust werden van de hopeloosheid van hun situatie.
‘Goedemorgen, heren,’ zei ze in duidelijk Engels, veel beter Engels dan ze ooit eerder in hun bijzijn had gesproken. ‘Ik hoop dat u goed hebt uitgerust. We hebben veel te bespreken en ik wil er zeker van zijn dat u allemaal goed oplet.’
Ze stond op en liep langzaam rond de kring, waarbij ze op elke vastgebonden man neerkeek met dezelfde kille, beoordelende blik die ze hadden gebruikt bij de inspectie van slaven op de markt van Charleston.
“Al vijftien jaar woon ik jullie bijeenkomsten bij. Ik heb naar jullie gesprekken geluisterd. Ik heb jullie over mijn volk horen praten alsof we vee zijn dat gekocht, verkocht, gefokt en geslacht kan worden, al naar gelang jullie gemak.”
Ze bleef even staan naast Marcus Sutton, die zich wanhopig verzette tegen zijn boeien.
“U, meneer Sutton, bent een expert in het breken van de geest. U neemt mensen die zich nog herinneren mens te zijn en leert ze dat te vergeten. U hebt technieken geperfectioneerd om hoop te vernietigen, om trotse mannen en vrouwen te veranderen in lege hulzen die er alleen nog maar zijn om uw plezier te dienen.”
Ze verhuisde naar James Rutherford.
