Die avond sprak ik hem aan.
‘Waar gaat al dat geld naartoe?’ vroeg ik, terwijl ik mijn telefoon omhoog hield.
Hij keek nauwelijks naar het scherm. “Ik ben bezig met het herstructureren van activa.”
“Waarom?”
“Voor mijn toekomst.”
Ik hield mijn adem in.
“En hoe zit het met onze toekomst?”
Hij keek me koud aan. “Denk je nog steeds dat er sprake is van ‘ons’? Ik heb al met een advocaat gesproken over onze scheiding.”
Even kon ik niet ademen. “Heb je echt gewacht tot na de operatie om me dit aan te doen?”
Hij stond langzaam op, een vleugje irritatie op zijn gezicht. ‘Doe maar geen moeite, Rachel.’
‘Wat moet ik niet doen?’
Hij gaf geen antwoord. Hij liep gewoon naar boven.
