Het bieden begon bij 500 dollar, het dubbele van de gebruikelijke prijs voor een goede veldwerker. Plantage-eigenaren uit heel Zuid-Alabama waren speciaal voor deze veiling naar Mobile gereisd. Het gerucht ging dat de reus in Haïti gevangen was genomen nadat hij drie Franse koloniale soldaten met zijn blote handen had gedood. “600!” riep een stem achterin. Thomas Whitmore, eigenaar van de Whitmore Plantation, baande zich een weg door de menigte. Hij had sterke ruggen nodig voor de uitbreiding van zijn katoenvelden. “700!” wierp een andere koper tegen. De prijs steeg gestaag: 800, 900, 1000 dollar. De menigte mompelde. Dat was genoeg om drie gezonde veldwerkers te kopen en er bleef zelfs nog geld over voor een huishoudster.
Thornhill glimlachte terwijl het bieden doorging. Hij had de scheepskapitein 200 dollar betaald voor de reus en zou nu vijf keer zoveel winst maken. Maar toen hij naar Samson keek, die roerloos op het hakblok stond, liep er een koude rilling over zijn rug. De ogen van de tot slaaf gemaakte man waren gericht op Thomas Whitmore, en iets in die blik deed Thornhill denken aan een roofdier dat zijn prooi in de gaten hield. “1200 dollar!” Whitmores stem sneed door het gemurmel heen. “Laatste bod. Ik betaal vandaag contant.” De andere bieders zwegen. 1200 dollar was een fortuin. Thornhill liet zijn hamer met een dreun neerkomen die weergalmde tegen de gebouwen aan de kust. “Verkocht aan Thomas Whitmore van de Whitmore Plantage!” Terwijl de arbeiders naderden om de kettingen aan Whitmore over te dragen, bewoog Samson zich eindelijk. Hij draaide langzaam zijn hoofd om zijn nieuwe eigenaar in het gezicht te kijken. In de zware stilte die volgde, klonk er één woord uit de keel van de reus, diep als verre donder: “Onthoud!”
De katoenplantage van Thomas Whitmore besloeg 800 hectare grond in Alabama en werd bewerkt door 147 tot slaaf gemaakte mensen. De opzichter was het afgelopen jaar twee keer van eigenaar gewisseld. Beide voorgangers waren opgestapt na doodsbedreigingen van tot slaaf gemaakte arbeiders die weigerden zich te onderwerpen. Whitmore had iemand nodig die meedogenloos was. Hij had iemand nodig die begreep dat angst de enige valuta was die telde. Hij had James Rutledge nodig, een man wiens reputatie van wreedheid in drie staten bekend was. Wat Whitmore niet wist, was dat Rutledge al van de reus had gehoord. Wat geen van beiden besefte, was dat Samsons ketenen iets veel gevaarlijkers vasthielden dan alleen spierkracht. Ze hielden wiskunde, een geheugen en een geduld vast dat steen kon overleven.
