Ik troostte haar en bleef aan de lijn tot er hulp arriveerde. Daarna ging ik in mijn auto zitten en huilde tot zonsopgang.
Een paar hartverscheurende seconden die avond leek het alsof Helen een weg terug naar mij had gevonden – al was het maar lang genoeg om me eraan te herinneren dat liefde nooit echt verdwijnt.
Let op: Dit verhaal is fictief en gebaseerd op waargebeurde feiten. Namen, personages en details zijn aangepast. Elke gelijkenis is puur toeval. De auteur en uitgever aanvaarden geen aansprakelijkheid voor de juistheid van het verhaal of voor interpretaties of het gebruik ervan. Alle afbeeldingen dienen uitsluitend ter illustratie.
