De uitgestrekte hand die alles verandert.
Claire, haar lerares Engels, had die geruststellende zachtheid, het soort dat je verdedigingsmechanismen wegneemt zonder dat je het zelf doorhebt.
Een simpele opmerking als “je lijkt niet jezelf” was al genoeg om de gemoederen te laten oplopen.
De reactie was onmiddellijk, eenvoudig en tegelijkertijd overweldigend:
een kamer om in te slapen, gezamenlijke maaltijden, vervoer voor belangrijke afspraken en bovenal, nooit een klacht.
In dit geïmproviseerde onderkomen kon Elise
op adem komen, haar schooljaar afmaken en de nodige stabiliteit terugvinden. Niet uit verplichting, maar uit pure vrijgevigheid.
