Op een avond eind november stond ik alleen op het kalkstenen balkon, terwijl de Atlantische wind door mijn haar waaide. De hemel was paars gekleurd door de schemering. In mijn hand hield ik een glas donkerrode wijn.
Ik moest denken aan die krappe keuken.
De beschadigde mok.
Het telefoongesprek.
De zin die bedoeld was om mij te vernederen.
Kom dit jaar niet.
Als ik met de vrouw die ik op dat moment was zou kunnen praten, zou ik haar dit vertellen:
Laat het pijn doen.
Laat de pijn alle illusies wegbranden.
Laat het je laten zien wie mensen zijn.
Sta dan op.
Ons wordt vaak geleerd dat ouder worden betekent dat je kleiner wordt. Dat moeders genoegen moeten nemen met de kruimels genegenheid. Dat oudere vrouwen dankbaar moeten zijn voor elke zitplaats, zelfs aan tafels waar ze nauwelijks worden getolereerd.
Dat wijs ik volledig af.
Er schuilt een enorme kracht in een vrouw die stopt met het vragen om toestemming om ertoe te doen.
Ik heb geen herenhuis van vijftien miljoen dollar gekocht puur uit wraak.
Ik heb het gekocht omdat ik er genoeg van had om klein te leven voor mensen die er alles aan deden om me verkeerd te begrijpen.
De oceaan bulderde onder het balkon.
Ik hief mijn glas op.
Het spel was voorbij.
En dit keer had ik de regels zelf geschreven.
