Mijn zoon had me buitengesloten van het kerstdiner omdat de familie van zijn vrouw een “privé, chique avond” wilde. “Je zou de sfeer verpesten,” zei hij met een kille grijns. Ik stond daar alleen, met de sleutels van een landhuis van vijftien miljoen dollar in mijn hand, en antwoordde zachtjes: “Goed.” Ze gingen ervan uit dat ik gewoon een eenzame, verslagen oude vrouw was zonder plek om naartoe te gaan. Maar tegen kerstavond waren diezelfde mensen die me aan de kant hadden geschoven wanhopig naar me op zoek…

‘Ja,’ zei ik. ‘Fijne kerst, Vivienne. Ik hoop dat je vanavond krijgt wat je verdient.’

Toen heb ik het gesprek beëindigd.

Deel 4: Kerstavond in Seabrook House

Om vijf uur stond ik voor de spiegel in een op maat gemaakte smaragdgroene jurk met diamanten bij mijn hals.

Voor het eerst in jaren leek ik weer op mezelf.

Niet Adrians bejaarde moeder.

Niet Vivienne’s gênante schoonfamilielid.

Niet de weduwe waarvan iedereen aannam dat ze stilletjes in financiële onbelangrijkheid was verdwenen.

Mezelf.

Toen de deurbel ging, opende ik de massieve eikenhouten deuren.