“Laat ze het afmaken.”

Ze bestudeerde me.

“Wat heb je nodig?”

“Alles. Elke aanklacht. Vanavond en het laatste evenement.”

“Ik ben al begonnen.”

Een uur later lag de factuur in mijn handen.

Achtveertigduizend dollar.

Plus twaalfduizend onbetaald.

In totaal zestigduizend.

Geen emotie.

Geen drama.

Alleen maar cijfers.

Waarheid.

Toen ik de kamer weer binnenkwam, glimlachte Evelyn nog steeds.

Treedt nog steeds op.

Ik liep rechtstreeks naar haar tafel.

En ze legde de rekening naast haar glas.

“Aangezien u praktisch de eigenaar bent, zult u er vast geen probleem mee hebben om uw schuld te betalen.”

Er viel een stilte.

Echte stilte.

“Ach lieverd, dat lossen we wel even privé op.”

“We kunnen het nu aan.”

“Claire.”

“Er is geen misverstand. U heeft twee privé-evenementen geboekt. U heeft voor geen van beide betaald.”

“Je brengt me in verlegenheid.”

“Je hebt jezelf voor schut gezet.”

“Het was een grap.”

“Was dat zo?”

“Wij zijn familie.”

“Familie betekent niet gratis zijn.”

De gasten schoven onrustig op hun stoelen.

Ogen bewogen.

De aandacht werd verscherpt.

“Hoeveel kost het?”

“Achtveertigduizend voor vanavond. Twaalfduizend van eerder deze week.”

“Dat is absurd.”

“Nee, dat klopt.”

Evelyns glimlach verstijfde.

“Stuur het naar mijn kantoor.”

“Betaling dient vanavond te geschieden.”

‘Bedreig je me?’

“Ik houd je verantwoordelijk.”