‘Je verwart behoefte altijd met controle,’ antwoordde ik kalm.
Vivian sloeg haar armen over elkaar.
‘Heb een beetje waardigheid, Elena. Heb je niet al genoeg levens verwoest?’
Ik keek haar recht in de ogen.
“Je hebt me begraven met een nepkind dat nooit heeft bestaan.”
Haar gezichtsuitdrukking veranderde.
Toen gingen de deuren van de balzaal weer open.
Celeste kwam binnen samen met rechercheurs, federale agenten, verpleegster Mara en de officier van justitie die er ooit voor had gezorgd dat ik in de gevangenis terechtkwam.
Een projectiescherm werd achter het altaar neergelaten.
De originele patiëntendossiers werden voor iedereen ingezien.
Negatieve zwangerschapstest.
Geen miskraam.
Geverifieerde tijdstempels.
Vivian schreeuwde dat de documenten vals waren.
Vervolgens werd de dashcam-opname via de luidsprekers in de balzaal afgespeeld.
“Ik zeg dat Elena het gedaan heeft. Marcus heeft me de helft beloofd zodra ze weg is.”
De kamer brak uit in chaos.
Marcus probeerde de projector uit te zetten, maar rechercheurs hielden hem onmiddellijk tegen.
Federale agenten lezen de aanklachten hardop voor:
Oplichting.
Meineed.
Beïnvloeding van getuigen.
Complot.
Obstructie.
Gasten deinsden terug voor Marcus en Vivian alsof ze een besmettelijke ziekte bij zich droegen.
