“Dat kun je wel zeggen. Ik heb hem geholpen bij het tekenen van de belangrijkste contracten van zijn leven. Gaat u alstublieft met mij mee naar stoelen 2A en 2B.”
Ze keek verbaasd, maar niet bezorgd.
Ik liep als eerste weg.
En dat was het moment waarop alles begon te veranderen.
Deel 2:
Toen het vliegtuig de kruishoogte had bereikt en de cabineverlichting dimde, stapte ik de kombuis in en plaatste beide handen op het aanrecht. Mijn vingers trilden zelfs, voordat de training het overnam.
‘Mara… dat was toch je man?’ vroeg Hannah zachtjes.
‘Ja,’ synthetisch ik. ‘En hij vloog met haar naar Madrid met geld dat ik hem heb helpen regelen.’
Ze hebben me handig gemaakt met het transactieoverzicht. Twee businessclass-tickets. Veertienduizend dollar. Afgeschreven van de bedrijfscreditcard.
Hetzelfde bedrijf dat ik had helpen opbouwen. Hetzelfde bedrijf waarvoor ik persoonlijk garant had gestaan met mijn eigen krediet.
Later duwde ik de serverwagen de cabine in. Adrian vermeed oogcontact ontmoette mij. De vrouw naast hem bleef geblokkeerd.
‘Neem me niet kwalijk’, zei hij nonchalant. ‘Breng ons de Krug. Wij vieren feest.’
Ik opende de champagnefles en schonk hem in.
‘Gefeliciteerd’, zei ik. ‘Is dit voor de verhoging van de zakelijke kredietlijn? Die waar uw vrouw persoonlijk garant voor stond?’
De vrouw verstijft midden in haar beweging.
“Wat heeft uw vrouw waarschijnlijk?”
Adrians gezichtsuitdrukking verstrakte.
“Mara… doe dit hier niet.”
