Het inpakken duurde dertig minuten. Twee koffers, efficiënt gevuld met lichte kleding voor tropische omstandigheden, belangrijke documenten en medicijnen.
Mijn dealermanager, Jake, ontving een kort e-mailbericht. Familienoodgeval. Jij hebt de leiding, details volgen.
Ik stond in de gang en keek naar de familiefoto die we vijf jaar geleden bij Laguna Gloria hadden gemaakt. Emily’s glimlach leek toen oprecht, of misschien wilde ik dat gewoon graag geloven.
Ik tilde de zware lijst van de muur, draaide hem om en hing hem opnieuw op. De lege achterkant leek op de een of andere manier eerlijker.
In mijn slaapkamer deed ik mijn ring van de Universiteit van Texas af, de ring waar Emily als kind mee speelde en deed alsof ze hem ooit zou dragen. Hij ging in de doos bij de andere spullen.
De migraine was nu volledig verdwenen, vervangen door iets dat meer op anticipatie leek. Op mijn telefoon stonden drie sms’jes van Emily. Ik verwijderde ze zonder ze te lezen.
Brandon had twee keer gebeld, waarschijnlijk om de deadline van morgen nog eens te benadrukken. De voicemailberichten konden wel even wachten.
Ik heb nog een telefoontje gepleegd, dit keer naar Margaret in Houston. Ze nam meteen op, alsof ze al die tijd bij de telefoon had gewacht.
‘Robert. James heeft me gebeld. Doe je dit echt?’
“Had ik dit jaren geleden al moeten doen.”
‘Ze is onze dochter.’ Margarets stem klonk verdrietig, niet veroordelend. ‘Maar ze is niet meer de dochter die we hebben opgevoed, toch?’
“Nee, dat is ze niet.”
“Die plek in Costa Rica. Daar ben je veilig. Het is een vakantie, een lange vakantie. Jake kan de dealers wel regelen. De advocaten kunnen de rest afhandelen.”
Margaret zweeg even. “Weet je, ze zal proberen je te vinden.”
“Laat haar het maar proberen. Tegen de tijd dat ze erachter komt wat er nou echt in die doos zit, zit ik koffie te drinken op het strand en te bedenken of ik ooit nog terugkom.”
We namen zonder sentimentaliteit afscheid. Margaret begreep wat Emily geworden was, misschien wel eerder dan ik. Moeders weten het altijd.
Om 23:30 stond ik in mijn donkere keuken water te drinken en de koelkast te bekijken, die volgeplakt was met tekeningen van mijn kleinkinderen. Stokfiguurtjes met de tekst ‘Opa en ik aan het vissen in Lake Travis’. Een tekening met kleurpotloden van mijn autodealer met daaronder een tekening van opa gekrabbeld.
Ik haalde de visafbeelding voorzichtig uit de verpakking, vouwde hem op en stopte hem in mijn portemonnee. De kinderen waren niet verantwoordelijk voor de keuzes van hun ouders.
Ik zette de doos op de verandatafel, zodat ze hem zeker zouden zien. De deurbelcamera zou hun reactie vastleggen wanneer ze hem om twaalf uur ‘s middags openden. Ze verwachtten een cheque, maar troffen in plaats daarvan een complete mislukking van hun illusies aan.
De wekker stond op 4:30 uur. Nog zes uur tot mijn nieuwe leven begon. Zes en een half uur tot dat van hen in duigen viel.
De wekker ging precies om 4:30 uur af. Geen snooze-knop, geen aarzeling. In de afgelopen 32 jaar, tijdens de eerste vergaderingen van de dealer, had ik mezelf aangeleerd om direct wakker te worden, en vandaag diende die discipline een ander doel.
Het koffiezetapparaat kwam met een zacht gebrom tot leven, de avond ervoor al geprogrammeerd. Colombiaanse donkere roast, het soort waar Emily altijd over klaagde dat het te sterk was toen ze nog langskwam voor het ontbijt. De keramische mok verwarmde mijn handen, een jubileumcadeau van haar van tien jaar geleden, toen ze zich zulke data nog herinnerde.
Door het keukenraam zag ik de skyline van Austin langzaam ontwaken; kantoorgebouwen lichtten verdieping na verdieping op, terwijl de rest van de stad nog sliep. Ik bewoog me met weloverwogen precisie door mijn huis en documenteerde elke kamer als een detective op een plaats delict.
In de slaapkamer hing nog steeds het portret van Margarets moeder. Emily had het altijd al gewild, maar er nooit vriendelijk genoeg om gevraagd. In haar kinderkamer, die al lang was omgebouwd tot kantoor, hingen nog steeds haar middelbareschooltrofeeën. Staatskampioen debatteren. Lid van de National Honor Society. De dochter die ik had opgevoed tegenover de vreemdeling die twaalf uur geleden nog om geld had gevraagd.
Het zwembad zag er sereen uit in het ochtendlicht. Ik had Emily daar leren zwemmen, haar onbevreesde gespetter toen ze vier was. Afgelopen juli was Brandon dronken geworden tijdens ons feest ter ere van 4 juli, was er met kleren aan in gevallen en had mij vervolgens de schuld gegeven van de locatie van het zwembad. Zelfs toen had ik de rekening betaald voor zijn kapotte designhorloge.
De Bentley kwam met een zacht zoemend geluid tot leven in de garage. Ik had hem boven de Tesla verkozen. Brandon had te veel herinneringen aan die auto, te veel aannames over de erfenis.
De straten van Westlake Hills lagen er verlaten bij, op de vuilniswagens na die aan hun zaterdagroute begonnen. Ik reed langs Emily’s buurt; elk huis was donker en vredig. Ze sliepen, waarschijnlijk dromend over manieren om mijn geld uit te geven.
De radio draaide klassieke rock en “Take It Easy” van de Eagles vulde de hut. De ironie ontging me niet.
Op de kruising van Bee Cave en Walsh Tarlton overwoog ik Margaret te bellen, maar ik besloot het toch niet te doen. James zou dat gesprek beter kunnen voeren dan ik.
Mopac strekte zich voor me uit, bijna leeg. Ik passeerde drie van mijn dealers, hun terreinen vol met voorraad die binnenkort onder Jakes verantwoordelijkheid zou vallen. Bij de hoofdvestiging hing mijn foto nog steeds in de lobby. Die moest veranderd worden.
Vlakbij Fifth Street zag ik Brandons favoriete bar, de Velvet Room, waar zijn contacten in de gokwereld samenkwamen, waar deze hele ramp eigenlijk was begonnen. Door wegwerkzaamheden aan Congress moesten we omrijden via Second Street.
De stad waar ik dertig jaar lang mijn bedrijf had opgebouwd, zag er in de schemering anders uit, alsof er een toneel werd klaargezet voor een toneelstuk dat ik niet meer zou bezoeken.
Het kantoor van James bevond zich op de 42e verdieping van de Frost Bank Tower. Om 5:30 uur ‘s ochtends was het gebouw grotendeels leeg, op de beveiliging en een paar extreem ambitieuze mensen na.
James wachtte in de vergaderzaal met Sophia Chen, zijn juridisch medewerker. Documenten lagen met militaire precisie uitgespreid over de mahoniehouten tafel. In het midden stond een doos Krispy Kreme-donuts, onze traditie bij belangrijke deals sinds 1999.
‘Je ziet er verrassend uitgerust uit,’ merkte James op, terwijl hij de volmacht over de tafel schoof.
“Eerste goede nachtrust in maanden.”
