Toen ik het opende, gleed er een kleine USB-stick in mijn hand.

‘Is dat alles?’ vroeg ik zachtjes.

‘Dat is de belangrijkste,’ antwoordde Judy. ‘Ik heb mijn laptop meegenomen.’

Natuurlijk had ze het gedaan.

Judy opende haar laptop terwijl we samen in haar auto zaten. Ik hield de USB-stick stevig in mijn handen.

‘Ben je er klaar voor?’ vroeg ze.

Dat was ik niet. Maar ik knikte toch.

De video is geladen.

Toen verscheen Lily op het scherm.

Ze zat op haar bed en keek recht in de camera.

Ik hield meteen mijn adem in.

“Hoi mam…”

Ik bedekte mijn mond.

“Als je dit kijkt, betekent het dat je hier langer vastzit dan ik had verwacht.”

Door mijn tranen heen ontsnapte er een zwakke lach.

‘Ik ken je,’ vervolgde ze zachtjes. ‘Je verlaat waarschijnlijk het appartement alleen als het echt nodig is. Je neemt de telefoon niet op. Dus luister… ik heb je nodig om iets voor me te doen.’

Ik schudde lichtjes mijn hoofd, al overweldigd door emotie.

“Je kunt niet stoppen met leven alleen omdat ik er niet meer ben. Dus dit is het plan: je gaat terug naar mijn school en praat met de bibliothecaris. En je gaat daar vrijwilligerswerk doen.”

Ik fronste mijn wenkbrauwen door mijn tranen heen en keek naar Judy.

“Er zit altijd wel een kind alleen daarbinnen,” zei Lily zachtjes. “Iemand die zich onzichtbaar voelt. Ik heb ze gezien.”

Haar stem werd nog zachter.

“Ga er eentje zoeken, mam. Help hem. Zoals je mij altijd geholpen hebt.”

De tranen stroomden over mijn wangen.

Het scherm flikkerde even.

“En mam… doe het niet voor mij.”

Er verscheen een lichte glimlach op haar gezicht.

“Doe het, want je bent er nog.”

De video eindigde vervolgens.

We zaten daar in stilte.

“Ik denk dat ze mijn volgende zet al heeft gepland,” zei ik zachtjes.