Ik droeg een jurk naar het schoolbal omdat ik één avond wilde waarop ik me niet hoefde te verstoppen. Toen de hele school lachte en mijn vriend bekende wat hij achter mijn rug om had gedaan, wilde ik bijna weglopen voordat Dr. Morrison ons het podium op riep.
Het gelach was niet het geluid dat me is bijgebleven.
Wat me vooral is bijgebleven, is de stilte nadat Dr. Morrison, onze directeur, mijn naam had genoemd.
Lachen geeft je de illusie dat mensen alleen maar dom doen. Stilte doet je twijfelen of ze het wel menen.
***
Twee uur eerder stond ik voor de spiegel in mijn slaapkamer en staarde ik naar de donkergroene jurk die ik had gekocht met drie maanden aan fooien in koffiebars en één twijfelachtige online kortingsbon.
Het was eenvoudig, soepel in de taille en zo mooi dat ik niet kon doen alsof ik het voor de grap droeg.
Wat me het meest is bijgebleven, is de stilte.
Jada, mijn beste vriendin, zat op mijn bed frietjes te eten en haar make-up te doen, alsof ik niet elk moment het reservepak van mijn kastdeur aan kon trekken.
‘Nou?’ vroeg ik.
Ze kantelde haar hoofd. “Damien, je ziet er duur uit.”
“Dat is geen antwoord… niet in dit geval.”
‘Prima,’ zei ze, terwijl ze haar bord neerzette. ‘Je lijkt meer op jezelf dan in lange tijd.’
Ik keek in de spiegel.
“Dat is geen antwoord… niet in dit geval.”
***
In mijn laatste jaar op school wist iedereen dat ik homo was. Sommigen steunden me. Anderen hebben me vier jaar lang eraan herinnerd dat ik er alleen bij hoorde als ik mezelf makkelijk te negeren maakte.
‘Wat als ze lachen?’ vroeg ik.
“Dan hebben ze een saai leven, D.”
“Jada…”
Ze stond achter me. “Je hebt vier jaar lang gefluister en nepgrappen overleefd. Vanavond mag je eindelijk jezelf zijn.”
“Wat als ze lachen?”
Ik streek de rok nogmaals glad.
“Hou op. Je ziet er prachtig uit.”
Beneden ging de deurbel.
Mijn maag trok zo snel samen dat ik mijn hand weer tegen de jurk drukte.
Ik liet het los. “Wat als hij het te veel vindt?”
‘Noah?’ Ze keek me aan. ‘Die jongen die je koffiebestelling in zijn telefoon opslaat alsof het een medische allergie is?’
“Dat betekent niet dat hij er klaar voor is om zo met mij naar het schoolbal te gaan.”
“Wat als hij vindt dat het te veel is?”
“Vraag het hem dan.”
“Ik haat het als je gelijk hebt.”
Ze ging achter me staan en kneep in mijn schouders. “Zeg het maar eerst.”
‘Wat zeg je?’
“Dat je hiervoor gekozen hebt.”
De jurk was geen uitdaging. Het was geen kostuum. Ik had hem gekocht omdat ik voor één keer een ruimte wilde binnenlopen zonder me aan te kleden voor het comfort van anderen.
“Zeg het als eerste.”
“Ik heb hiervoor gekozen.”
“Daar is hij. Nu ga ik even snel naar huis om me aan te kleden. Ik zie je op het schoolbal.”
***
