Deel 1
Vóór zonsopgang behoorden de bossen van Georgia nog steeds toe aan de doden.
Dat was wat Ayana jarenlang was gaan geloven nadat de soldaten haar volk naar het westen hadden verdreven. In het uur voor zonsopgang, toen de dennenbomen zwart en eindeloos stonden en de mist van de Chattahoochee-rivier in bleke slierten hing, kon ze hen bijna horen bewegen tussen de bomen. Haar moeder. Haar zussen. Haar vader, die vóór de deportatie was gestorven, maar wiens afwezigheid hem er niet tegen had beschermd. De oude vrouwen die ooit hadden gezongen terwijl ze maïs maalden. De kinderen die ergens op de bevroren weg naar het indianengebied waren gestopt met huilen, hun kleine lijfjes eindelijk hun warmte verliezend.
De blanken noemden het ontvoering, alsof mensen struiken waren die van de velden moesten worden verwijderd.
Ayana wist wel beter.
Je kon lichamen uit de aarde halen. Je kon voeten dwingen over de wegen te lopen. Je kon huizen platbranden, velden in beslag nemen, rivieren hernoemen, verdragen schrijven in een taal die scherp was van verraad. Maar je kon geen bloed uit de aarde halen. Je kon duizend jaar aan verbondenheid niet zomaar wegnemen en verwachten dat je botten het zouden vergeten.
Dus liep ze zwijgend onder de dennenbomen, haar mand aan haar heup, en liet de doden haar volgen.
Haar vader had haar geleerd hoe ze moest bewegen zonder takjes te breken.
“Ga niet waar je ogen je in eerste instantie naartoe leiden,” zei hij tegen haar toen ze negen was, terwijl hij naast haar hurkte op het oude jachtterrein bij New Echota. “Kijk één keer naar het pad. Kijk twee keer naar gevaar. Kijk ten derde naar wat het bos je probeert te vertellen.”
Toen lachte ze, omdat de wereld haar tanden nog niet had laten zien.
Nu bekeek ze alles drie keer.
De mand was halfvol toen de oostelijke hemel grijs begon te worden. Duizendblad tegen de koorts. Wilde gember tegen de hoest die Josiah nog steeds plaagde naarmate de nachten kouder werden. Sassafras, omdat de geur hem kalmeerde, hoewel hij dat nooit zou toegeven. Zwarte cohosh, gladde iep, duizendblad en een bosje gedroogde munt dat ze had verzameld bij het verwoeste huis waar niemand meer woonde, behalve muizen en de herinnering aan rook.
De aarde maakte zich klaar voor de winter. Ze voelde het tot in haar wortels. Alles trok zich terug. Alles bevatte wat nodig was om te overleven.
Ayana begreep deze wijsheid.
De hut doemde langzaam op uit de mist, zo goed verborgen tussen de laurier en dennen dat zelfs de herten bang waren als ze te dichtbij kwamen. Josiah had hem met zijn eigen handen gebouwd in de eerste weken nadat zijn koorts was gezakt. De muren waren van ruw gehouwen dennenhout, afgedicht met modder en mos. Het plafond was laag en donker, verborgen onder een laag boomschors. Een stenen schoorsteen rees erachter op, elke steen gedragen vanuit de rivier door een man wiens handen ooit gedwongen waren ijzer te smeden voor anderen.
Dat feit bleef tussen hen in, hoewel geen van beiden er vaak over sprak.
De kettingen gingen door Josiahs handen lang voordat hij zijn vrijheid terugkreeg.
Rook steeg op uit de schoorsteen. Ayana rook de geur van maïskoekjes voordat ze de deur bereikte, en met die geur kwam een hitte die zo plotseling was dat ze er bijna van schrok. Geluk was een gevaarlijk beest. Het naderde geruisloos, lag aan je voeten en deed je vergeten dat er ergens achter de bomen altijd mannen met wapens schuilgingen.
Ze bleef staan aan de rand van de open plek en luisterde.
Geen honden.
Geen paarden.
Geen mannen.
Alleen de rivier die over de stenen stroomde. Alleen de kraaien die ergens in het westen wakker werden. Alleen het zachte geknetter van het vuur in de hut, en Josiah die zachtjes en zonder melodie voor zich uit neuriede – een gewoonte die hij had ontwikkeld nadat hij niet meer elke nacht wakker werd met de zekerheid dat iemand hem kwam halen.
Ayana opende de deur.
“Je bent laat,” zei Josiah.
Hij stond bij de haard, zijn mouwen opgerold tot zijn ellebogen, pannenkoeken omdraaiend in een zwarte pan. Het vuur kleurde zijn gezicht koperkleurig. Hij was lang, minstens 1,80 meter, hoewel hij zich vaak gedroeg alsof de wereld hem had geleerd zijn lichaam kleiner te maken. Zijn schouders waren breed van zijn werk in de smederij en op het land, maar er was een finesse in zijn bewegingen – een voorzichtigheid die Ayana altijd pijn deed.
Toen glimlachte hij.
Josiahs glimlach wist haar nog steeds te verrassen. Hij was zeldzaam, stralend, bijna jongensachtig, en elke keer dat hij verscheen voelde ze een irrationele behoefte om hem te beschermen tegen alles wat hem ooit had proberen te vernietigen.
“De bloedwortel was vandaag dieper,” zei ze, terwijl ze de mand neerzette. “De kou komt sneller.”
“Ik kan wel tegen de kou.” Hij liep door de hut en pakte haar gezicht in zijn handen. Zijn handpalmen waren eeltig, warm van de koekenpan. “Het zijn de mannen waar ik me zorgen om maak.”
Ayana omhelsde hem onwillekeurig.
“Heb je er weer naar gekeken?”
“Elke ochtend.”
“Je moet gaan slapen.”
‘Ik slaap als je naast me ligt.’
Ze antwoordde niet. Er waren waarheden die te fragiel waren om in het daglicht aan te raken.
Hij keek naar het enige raam, waar de witte mist tegen de luiken drukte.
‘We zouden verder naar het westen moeten gaan.’
De woorden waren moeilijk te onthouden.
Ayana deed een stap achteruit.
‘We hebben het erover gehad.’
‘En ik heb het er nu weer over.’
