Caleb stapte om 15:11 uur de ziekenkamer binnen met dezelfde bezorgde uitdrukking die hij de hele middag al had gehad.
De keramische mok balanceerde hij in zijn rechterhand.
De stoom steeg op uit de licht citroengele thee in dunne, kronkelende slierten en verspreidde de zoete geur van honing door de koude kamer. Rebecca’s maag trok samen nog voordat het kopje op het dienblad stond.
Achter hem stond dokter Harris.
Maar deze keer was de dokter niet alleen.
Een vrouw in een antracietkleurige blazer kwam achter hem aan, haar haar laag opgestoken, haar badge aan haar zak geklemd in plaats van om haar nek gedragen. Naast haar stond een beveiliger van het ziekenhuis met één hand rustig op zijn radio.
Calebs glimlach duurde een halve seconde te lang.
‘Rebecca,’ zei hij zachtjes, ‘ik heb thee voor je gebracht.’
Haar vingers bleven om de tablet geklemd onder de deken.
