Hij was briljant.
Maar heet?
Kunnen.
Tenminste, dat dachten we allemaal.
Het artikel vertelde een ander verhaal.
In de afgelopen tien jaar had Dr. Hale in alle stilte zeven kinderen geadopteerd, die allemaal dezelfde zeldzame genetische aandoening hadden. Hij regelde gespecialiseerde zorg, schakelde therapeuten in en creëerde een thuisomgeving die was afgestemd op hun behoeften.
Hij betaalde alles uit eigen zak.
Geen persbericht.
Geen erkenning.
Niemand wist het.
Tot nu toe.
Tijdens het lezen voelde ik een beklemmend gevoel op mijn borst.
Zeven kinderen.
Zeven jaar.
Zeven levens die ik ooit in mijn handen hield.
Het was van hem.
Hij was het altijd al geweest.
Puur ter illustratie. Later
die dag zag ik hem in de gang.
Dezelfde houding. Dezelfde ondoorgrondelijke uitdrukking. Hij knikte lichtjes toen hij me passeerde, zoals hij altijd deed.
