Je hand trilde zo hevig dat het mes bijna uit je hand gleed. Toch dwong je jezelf om door te gaan. Nog een snede. En nog een, waardoor de spleet groter werd. Het schuim aan de binnenkant zag er een beetje verkleurd uit rond een van de vakjes in de hoek, alsof het een keer vochtig was geweest en verkeerd was opgedroogd. Je trok het met beide handen open, terwijl je door je mouw ademhaalde.
Toen zag je het plastic.
Een grote industriële zak, strak opgerold en diep in een holte in het schuim geduwd.
Je knieën werden zo snel slap dat je op de grond moest gaan zitten.
Je staarde drie volle seconden lang voor je uit.
Alle onzinnige verklaringen stierven daar. Geen vergeten sportkleding. Geen schimmelplek. Geen omgevallen afhaalbakje. Iemand had iets in je matras verstopt. Niet eronder. Niet ernaast. Maar erin.
En Miguel wist het.
Je reikte met gevoelloze vingers naar de tas.
Het was glad van de condens en aan één kant bezaaid met zwartachtige schimmelvlekken. Dichtgeplakt met tape. Zwaar. Als je het verplaatste, bonkte er iets binnenin dof tegen zichzelf aan.
Je eerste gedachte was geld.
Je tweede gedachte ging uit naar drugs.
Je derde gedachte, ongewenst en spontaan, was lichaamsdelen.
Tegen de tijd dat je het eerste stukje plakband had verwijderd, huilde je al zonder dat je het zelf doorhad.
De tas ging open met een nat, plakkerig geluid.
Binnenin lagen kleren.
Dameskleding.
Je deinsde zo hard achteruit dat je bijna tegen het nachtkastje aan stootte.
Een zijden blouse, ooit ivoorkleurig, nu vergeeld en op sommige plekken stijf. Een vest met parelknopen. Een donkere broek. Een paar platte schoenen. Daaronder, verpakt in nog een laag plastic, een leren tas met waterschade aan de randen. En onder de tas, wat leek op een stapel papieren bijeengebonden met een verbleekt blauw lint.
De horror veranderde van gedaante.
Het werd niet kleiner. Het werd gewoon menselijker.
Je greep eerst naar de tas, omdat die het dichtstbij was en omdat je in je hoofd al aan het zoeken was naar mogelijke verklaringen waarom die tas het zou overleven. Misschien een oude opbergtas. Misschien spullen uit een nalatenschap. Misschien had hij er wel aandenken verstopt om een of andere bizarre sentimentele reden. Misschien was het walgelijk en afschuwelijk, maar nog steeds niet crimineel.
Je vingers trilden toen je de rits openmaakte.
Binnenin zat een portemonnee.
In de portemonnee zat een rijbewijs uit Arizona.
