Toen de artsen een tijdlijn gaven, sprak zijn reactie boekdelen.

Alejandro was al bijna vierentwintig uur vermist.

Voor de meeste mensen zou het niets hebben betekend. Maar Lucía kende hem goed: hij deed nooit afstand van wat hij als zijn eigendom beschouwde. Als hij was verdwenen, was dat omdat hij achter de schermen iets van plan was.

Carmen Ruiz was de eerste die de verandering opmerkte. Na een discrete aanpassing van Lucía’s behandeling begonnen de testresultaten te verbeteren. Haar leverfunctiewaarden, die gevaarlijk hoog waren geweest, stabiliseerden zich nu. Het was geen spectaculaire verandering, maar het sprak de eerdere waarschuwing direct tegen: ze had nog “niet meer dan drie dagen” te leven.

‘Dat slaat nergens op,’ mompelde de dienstdoende arts, terwijl hij naar het scherm keek. ‘Als de schade onomkeerbaar was, zouden we zo’n reactie niet zien.’

Carmen en Lucía wisselden een blik. Het plan werd steeds duidelijker.

Alejandro keerde de volgende dag terug, onberispelijk gekleed, met zijn gebruikelijke verfijnde eau de cologne en die zorgvuldig ingestudeerde uitdrukking van bezorgdheid die hij zo goed in het openbaar wist te tonen.

‘Hoe gaat het met haar?’ vroeg hij bij de balie van de verpleegkundigen.

‘Stabiel,’ antwoordde Carmen kalm.

Een lichte spanning in zijn kaken verraadde hem, maar hij verborg het meteen. Lucía merkte het op toen hij haar kamer binnenkwam.

‘Lieverd…’ zei hij zachtjes, terwijl hij haar bed naderde. ‘Je ziet er bleek uit.’

Lucía ademde oppervlakkig en haar ogen waren nauwelijks open.

‘Ik ben moe,’ mompelde ze.

Hij boog zich dichterbij.

“Ik heb met de advocaat gesproken. Voor de zekerheid. Voor het geval dat de situatie verergert.”

Lucía sperde haar ogen wijd open en bekeek hem aandachtig.

‘Altijd voorbereid,’ zei ze kalm.

Even heel even wankelde zijn kalmte.

“Ik bescherm gewoon wat van ons is.”