De eerste echte scheur ontstond niet door een confrontatie, maar door muziek.
We hadden een gedeelde slimme speaker in de woonkamer. Op een avond kwam ik vroeg thuis, gooide mijn sleutels neer en zette wat muziek op.
Toen zag ik het:
Een afspeellijst met de titel “Drive & Think”.
Ik herkende het niet. Nieuwsgierig opende ik het.
Toen kreeg ik een knoop in mijn maag.
Het was niet zomaar een willekeurige afspeellijst. Er stonden meer dan 40 nummers op. Sommige waren van ons. Sommige niet.
En de beschrijving—
Een hartjesemoji,
een datum van ongeveer zes maanden geleden
en één regel: “voor momenten waarop we niet kunnen praten, maar ons toch dichtbij willen voelen.”
Ik stond daar gewoon naar te staren.
Er was iets intiems aan, iets wat niet bij me paste.
Ik heb haar die avond niet aangesproken.
Dat kon ik niet. Ik moest er zeker van zijn dat ik de zaken niet verkeerd interpreteerde.
Dus ik begon op te letten.
Er begonnen zich patronen af te tekenen, zoals altijd wanneer je goed kijkt.
Dinsdag en donderdag: “late werkavonden.”
Hetzelfde excuus. Hetzelfde tijdstip.
En dezelfde haastige douche als ze thuiskwam.
Hetzelfde parfum, maar sterker dan normaal, alsof het opnieuw was aangebracht.
En toen was er nog de “M.”
Een contactpersoon met wie ze constant appte. Eén letter. Geen naam.
Dat was het moment waarop ik stopte met ontkennen en bang begon te worden voor wat ik zou kunnen ontdekken.
