Ik had nooit gedacht dat ik “diegene” zou zijn die zo’n verhaal schrijft, maar hier zijn we dan. Achteraf gezien waren de signalen er wel. Ik wilde ze alleen niet lezen.
Ik had bijna vier jaar een relatie met mijn vriendin “Sara”. We waren niet extravagant, maar onze relatie was wel stabiel – althans, dat dacht ik. We woonden samen in een klein appartement, hadden een kat genaamd Milo en leidden naar mijn idee een normaal, stabiel leven.
De verandering is niet van de ene op de andere dag gebeurd. Dat is het deel dat me het meest dwarszit.
Het begon met kleine dingen.
Haar telefoon werd plotseling “verboden terrein” op een manier die dat nooit eerder was geweest. Ze liet hem altijd op het aanrecht liggen, luisterde er muziek vanaf en vroeg me zelfs wel eens om berichtjes te beantwoorden als ze aan het koken was.
Toen, vrijwel van de ene op de andere dag, lag het altijd met zijn gezicht naar beneden, altijd bij haar.
Ik dacht er eerst niet veel van. Mensen veranderen nu eenmaal hun gewoontes, toch?
Daarna volgden de late nachten.
Ze begon twee of drie keer per week over te werken. Ze werkte in de marketing, dus ik stelde er niet al te veel vragen over. Deadlines, campagnes, vergaderingen – ach ja.
Maar er klopte iets niet.
Ze kwam laat thuis, douchte meteen en gedroeg zich overdreven normaal. Alsof ze probeerde te overcorrigeren.
Toch heb ik het genegeerd.
Want als je iemand vertrouwt, ga je niet op zoek naar zwakke punten.
