De rechter knikte.
Ik wilde schreeuwen.
Zonder advocaat had ik nauwelijks de bevoegdheid om een zin af te maken.
Toen doorbrak Chloe’s stem plotseling de spanning.
‘Edele rechter? Mag ik iets zeggen?’
Iedereen in de zaal draaide zich om.
Mijn hart zonk in mijn schoenen.
Ze stond op van het bankje naast mijn zusje. Mijn kleine meisje zag er zo klein uit, maar ze beefde niet.
‘Mag ik je iets laten zien wat mijn moeder niet weet? Alstublieft?’
De rechter bestudeerde haar aandachtig.
