De vader die zijn vijf kinderen een vloek noemde, kwam dertig jaar later terug – blijkbaar om te ontdekken dat de ‘bult’ die hij had vervloekt onaantastbaar was geworden.
Mogelijk een afbeelding van een kind en tekst.
Het was 1995 en de regen beukte hard tegen de fragiele houten muren van een huis dat er te uitgeput uitzag om nog een storm te overleven.
Binnen klonken vijf luide kreten tegelijk, nog steeds fel, die de krappe ruimte vulden met een vreemde mengeling van angst, ontzag en ondraaglijke profetie.
Maria lag op een bamboebed dat doordrenkt was van zweet, bloed en uitputting, haar lichaam trilde van de pijn terwijl vijf kleine levens naar adem snakten op een geweven mat.
Er had vreugde in die kamer moeten klinken, of op zijn minst een gevoel van dankbaarheid, maar armoede heeft de neiging om een feest te smoren voordat het zich volledig heeft kunnen vormen.
Maria tilde twee baby’s tegen haar borst terwijl de andere drie huilend op de grond lagen, gewikkeld in dekens die naar zeep, regen en opwekking roken.
Toen klonk Ramops stem, scherp en gewelddadig, die dwars door het gehuil van de baby’s heen sneed als een mes dat door een doek sneed dat al te dik was om te snijden.
‘Vijf?’ riep hij. ‘Vijf, Maria? Probeer je me levend te begraven?’
Hij liep heen en weer door de kamer, schopte een houten krukje aan de kant en stopte overhemden in een oude reistas alsof de ontsnapping al maanden in hem op de loer lag.
Maria keek hem door tranen en zwakte heen aan. “Alsjeblieft… verlaat ons niet. We kunnen dit samen. We zullen werken. We zullen overleven. Alsjeblieft, Ramop.”
Maar hij luisterde veel langer als echtgenoot of vader. Hij luisterde alleen als een lafaard die het geluid van verantwoordelijkheid steeds dichterbij hoorde komen.
‘We kunnen onszelf nauwelijks voeden,’ blafte hij. ‘En nu geef je me vijf maanden tegelijk? Dit is geen gezin. Dit is een schijnvertoning.’
Maria’s lippen trilden. “Het zijn jouw kinderen.”
Hij lachte bitter. “Nee. Ze zijn een vloek.”
De baby viel met zoveel wreedheid de kamer in dat zelfs de baby’s harder leken te huilen, alsof een of ander dierlijk orgaan de afwijzing al begreep.
De Ramop liep naar het bed, reikte onder het kussen en haalde er een kleine papieren envelop uit, dichtgebonden met een vervaagd blauw draadje.
Maria hapte naar adem en probeerde rechtop te gaan zitten. “Nee! Dat is voor melk. Ramop, alsjeblieft. Die melk is voor de baby’s.”
Hij woog de envelop in zijn handpalm en gaf haar een glimlach die zo leeg leek dat die van een vreemde geleend leek.
‘Zie het als compensatie,’ zei hij. ‘Voor alle problemen die je in mijn leven hebt gebracht.’
Hij ritste zijn tas dicht, vermeed oogcontact met de kinderen en liep de storm in zonder ook maar één keer om te kijken naar de vrouw die zojuist voor haar familie had gebloed.
Die nacht nam hij de laatste bus naar Malia, met gestolen melk, twee overhemden, een paar gepoetste schoenen en de waanideeën dat het helpen van hulpeloze mensen een mens vrijer maakt.
Achter hem bleef een kapotte kamer achter, vijf huilende kinderen en een vrouw die te zwak was om te staan, maar op de een of andere manier nog in leven was en klaar om te bidden.
De jaren die volgden kwamen niet soepel. Ze kwamen als honger, schulden, koorts, spot en de knagende schaamte om te moeten smeken om kansen.
Maria werkte overal waar mensen copi’s betaalden.
‘s Ochtends waste ze de was van anderen aan de rivier tot haar knieën scheurden. ‘s Avonds verkocht ze groenten in de brandende hitte van de markt tot haar rug pijn deed.V
