Het verhaal van een veteraan, een stem en een recept dat herinneringen oproept.
Sommige momenten vervagen nooit.
Ze leven niet voort in foto’s of krantenkoppen. Ze leven voort in het geluid van een stem, het gekraak van een radio, de stilte van een kamer waar mensen stopten met wat ze aan het doen waren om te luisteren.
In 1965 werd een radio-uitzending uitgezonden die veel veteranen – en hun families – zich nog levendig herinneren. Niet omdat het luid was. Niet omdat het dramatisch was. Maar omdat het eerlijk was.
Jaren later duikt de herinnering aan die uitzending nog steeds op, vaak onverwacht. En vreemd genoeg is die herinnering voor veel gezinnen verbonden aan iets heel alledaags: eten op het fornuis, een maaltijd die wordt klaargemaakt, een tafel die gedekt is.
Dit is een verhaal over herinnering, troost en een recept dat in elke hap een stukje geschiedenis met zich meedraagt.
De kracht van de radio in 1965.
In 1965 waren radio’s geen achtergrondgeluid. Ze waren metgezellen.
