Ze ging niet meteen opzij. Ze hield de deur half open, net genoeg om beleefd over te komen en net smal genoeg om de boodschap duidelijk te maken.
Ik keek langs haar heen het huis in.
‘Ik ben gekomen om Noah te zien,’ zei ik. ‘En om over Kerstmis te praten.’
Haar kaak spande zich aan.
“Natuurlijk.”
Ze deed een stap achteruit.
Binnen rook de hal naar kunstmatige dennengeur en dure koffie. In de woonkamer stond een torenhoge, met sneeuw bedekte kerstboom, versierd met zilveren, witte en glazen ornamenten die zo perfect waren dat ze er onverzorgd uitzagen. Het was prachtig op de manier waarop hotellobby’s prachtig kunnen zijn.
Geen warmte. Geen herinnering. Geen ziel.
Adrian kwam zijn studeerkamer uit, met een schuldgevoel op zijn gezicht.
“Mama.”
Voordat hij nog iets kon zeggen, kwam er een klein figuurtje de hoek om rennen.
“Oma!”
Noach.
Mijn zevenjarige kleinzoon kwam naar me toe rennen, zijn gezicht straalde van vreugde. Voor een wonderbaarlijke seconde brak het ijs rond mijn hart.
Toen legde Vivienne haar hand op zijn schouder.
‘Noah,’ zei ze liefjes, hoewel haar vingers te stevig op elkaar geklemd zaten. ‘Je moet je pianooefeningen afmaken.’
“Maar oma is net aangekomen.”
“Oefenen. Nu.”
Zijn glimlach verdween.
De blik die hij me gaf was genoeg om me alle zelfbeheersing te ontnemen.
‘Het is goed, schat,’ zei ik zachtjes. ‘Ik zie je snel weer.’
Hij liep langzaam weg, met gebogen schouders.
Vivienne leidde me naar de woonkamer en ging zitten op de ivoren bank die ik twee jaar eerder voor hen had gekocht nadat hun kelder onder water was komen te staan. Adrian stond bij de open haard en staarde naar de vloer, als een man die hoopte dat lafheid voor neutraliteit kon doorgaan.
‘Ik hoop dat je begrijpt dat dit niet bedoeld is om je te kwetsen,’ begon Vivienne.
Ik vouwde mijn handen in mijn schoot.
“Leg dan uit wat het precies moet doen.”
Ze gaf een fragiel glimlachje.
“Mijn ouders zijn erg kieskeurig. Het kerstdiner is een evenement waar veel aandacht aan wordt besteed in onze familie. Er is een zevengangenmenu, geïmporteerde kaviaar en zeldzame wijnen. Het is gewoon een andere sfeer.”
‘En zou ik die atmosfeer beschadigen?’
Haar blik gleed over mijn oude jas.
‘Margaret, laten we eerlijk zijn. Je vindt dat soort dingen niet echt leuk. Je bent gelukkiger bij de bakverkoop van de kerk en in de discountsupermarkt. Mijn ouders zouden niet weten wat ze met je moesten bespreken. We probeerden iedereen een ongemakkelijk gevoel te besparen.’
Daar was het.
De waarheid, eindelijk ontdaan van alle parfum.
Ik keek naar Adrian.
“En bent u het daarmee eens?”
Hij verplaatste zich. “Mam, Viviennes familie heeft gewoon een andere stijl. Wij willen dat de avond soepel verloopt.”
‘Soepel,’ herhaalde ik.
Ik moest bijna lachen.
