“Hij zit tot over zijn oren in de schulden,” zei Sandra. “Alles wat hij heeft uitgegeven om indruk te maken op Chloe heeft hem ingehaald. De auto’s, de reizen, de levensstijl, het was niet vol te houden.”
Ik staarde haar verward aan.
“Toen hij besefte dat hij het niet langer kon volhouden, liep hij weg bij mijn dochter. Gelukkig had ze niets bij zich dat hij kon meenemen.”
“Wat heeft dat met mij te maken?”
“Vóór hun scheiding hoorde Chloe David aan de telefoon praten met zijn advocaat, dezelfde man die jullie scheiding behandelde. Ze hadden het over jou.”
Ik hield onbewust mijn adem in.
“Hij zit tot over zijn oren in de schulden.”
“Ze hebben iemand ingehuurd om je in de gaten te houden. Zo zijn ze erachter gekomen dat je ouders een trustfonds voor Cindy hadden opgericht.”
Ik verstijfde.
Die stichting was niet openbaar. Mijn ouders hadden haar in alle stilte opgericht nadat Cindy was geboren. Zelfs ik dacht er niet veel over na.
‘Hij moet toegang krijgen,’ zei Sandra. ‘En de makkelijkste manier om daar dichtbij te komen, is via jou.’
“Nee. Dat is niet… nee.”
‘Waarom dan nu? Waarom denk je dat hij na al die jaren terugkwam? Hij is niet veranderd, Christina; hij heeft zich aangepast.’
“Ze hebben iemand aangenomen.”
Ik stond snel op.
Je liegt!
Sandra reageerde niet.
“Ga dan naar boven. Vraag hem waarom hij zich ineens herinnerde dat hij een gezin had.”
Ik greep de map, mijn handen trilden, maar ik ging niet terug naar de kamer.
***
