Ik aarzelde even, me realiserend dat ik niet wist hoe ik mezelf moest omschrijven. Ik was niet langer Julians vriendinnetje van de universiteit. Ik was niet langer zijn verloren liefde. Ik was de vrouw van Fletcher Morrison, die belde naar een man die zijn gevoelens voor mij had verklaard in een balzaal vol met de meest invloedrijke mensen van Denver.
“Dit is Moren Morrison. Meneer Blackwood heeft mij gevraagd te bellen.”
Er viel een korte stilte. Daarna klonk de stem merkbaar warmer.
“Natuurlijk, mevrouw Morrison. Meneer Blackwood verwacht uw telefoontje. Kunt u even wachten?”
Het wachten leek een eeuwigheid te duren. Ik klemde de telefoon zo stevig vast dat mijn knokkels wit werden, terwijl ik luisterde naar klassieke muziek die me deed denken aan de concerten die Julian en ik bezochten toen we studenten waren. Hij had me laten kennismaken met Mozart en Beethoven, zittend naast me in de aula van de universiteit en kijkend naar mijn gezicht toen ik de schoonheid ontdekte van symfonieën die ik nog nooit eerder had gehoord.
“Moren.”
Zijn stem klonk als een streling door de lijn, op dezelfde manier waarop hij mijn naam uitsprak als we alleen in zijn appartement waren, in elkaars armen geslagen en pratend over onze toekomst.
“Bedankt voor uw telefoontje.”
‘Ik had het bijna niet gedaan,’ gaf ik toe, tot mijn eigen verbazing. ‘Ik weet niet zeker of dit verstandig is.’
‘Verstandig handelen heeft er niets mee te maken,’ zei Julian zachtjes. ‘Sommige dingen zijn gewoon noodzakelijk. Kun je met me afspreken voor een kop koffie? Ergens waar we ongestoord kunnen praten.’
Ik begreep wat hij bedoelde. Ergens waar Fletcher ons niet zou vinden. Waar geen nieuwe scène zou ontstaan zoals op het gala.
“Er is een klein café op Sixteenth Street, de Blue Moon. Ken je het?”
“Ik vind het wel. Kun je er over een uur zijn?”
Een uur.
Zestig minuten om te beslissen of ik dapper genoeg was om hem weer te zien, tegenover hem te zitten en te luisteren naar wat hij te zeggen had. Zestig minuten om te kiezen tussen het leven dat ik kende en de mogelijkheid van iets waarvan ik dacht dat het voorgoed verloren was.
‘Ik kom eraan,’ zei ik, en hing op voordat ik van gedachten kon veranderen.
