‘Ik ben drie jaar geleden van Catherine gescheiden,’ vervolgde hij. ‘In goede harmonie, geen kinderen, geen echte liefde aan beide kanten. We wisten allebei dat we om de verkeerde redenen getrouwd waren. En toen, vorige maand, vond ik je eindelijk. Mijn rechercheurs hebben je huwelijksakte en je adres achterhaald. Ik was van plan je voorzichtig en diplomatiek te benaderen. Ik had nooit gedacht dat ik dat gala binnen zou lopen en je daar zou zien staan, alsof je rechtstreeks uit een droom kwam.’
De zwaarte van zijn woorden hing als een belofte en een dreiging tussen ons in.
Hij had me gevonden. Hij was van plan contact met me op te nemen. Hij was al dertig jaar naar me op zoek.
Het leven dat ik met Fletcher had opgebouwd, de zorgvuldig in stand gehouden routine van ons huwelijk, de veiligheid die ik dacht nodig te hebben, het voelde allemaal plotseling zo fragiel als vloeipapier.
‘Wat gebeurt er nu?’ vroeg ik, hoewel ik bang was voor het antwoord.
Julians hand klemde zich steviger om de mijne.
‘Dat hangt van jou af. Ik weet dat je getrouwd bent. Ik weet dat dit ingewikkeld is. Maar, Meen, ik weet ook dat wat we hadden echt was, en ik denk niet dat het ooit echt is verdwenen. Niet voor mij, en ik denk ook niet voor jou.’
Hij had gelijk, en dat wisten we allebei.
Terwijl ik tegenover hem in dat kleine café zat, voelde ik de aantrekkingskracht tussen ons net zo sterk als toen we tweeëntwintig waren en geloofden dat liefde alles kon overwinnen. Maar ik was geen tweeëntwintig meer. Ik was zevenenvijftig en getrouwd met een man die elk aspect van mijn leven beheerste, die me nooit zonder slag of stoot zou laten gaan.
‘Fletcher zal me nooit een scheiding geven,’ zei ik zachtjes. ‘Niet vrijwillig. Hij ziet me als een bezit, niet als een persoon. En hij heeft mijn medewerking nodig om zijn imago hoog te houden, vooral nu zijn bedrijf het moeilijk heeft.’
‘Vraag hem dan geen toestemming,’ zei Julian simpelweg. ‘Verlaat hem. Kom voor mij werken. Ik zorg ervoor dat je financieel en juridisch beschermd bent.’
Het aanbod hing in de lucht tussen ons in, even verleidelijk als angstaanjagend.
Een baan zou me onafhankelijkheid geven, een manier om mezelf te onderhouden zonder Fletchers maandelijkse toelage. Werken voor Julian zou me een reden geven om hem elke dag te zien, om de band die nog tussen ons bestond te herstellen. Maar het zou ook een conflict met Fletcher betekenen, die mijn baan bij Julian als het ultieme verraad zou beschouwen.
‘Ik heb tijd nodig om na te denken,’ zei ik, hoewel een deel van mij meteen ja wilde zeggen, het liefst het café uit wilde lopen en een nieuw leven wilde beginnen zonder om te kijken.
Julian knikte, zoals altijd vol begrip.
“Neem gerust de tijd die je nodig hebt. Maar, Moren…”
Hij haalde een ander visitekaartje tevoorschijn, ditmaal met zijn persoonlijke mobiele telefoonnummer op de achterkant.
“Verdwijn niet weer zomaar. Wat je ook besluit, verdwijn niet zomaar. Ik kan dat niet nog een keer meemaken.”
Ik nam de kaart aan, onze vingers raakten elkaar nogmaals.
‘Ik zal niet verdwijnen,’ beloofde ik, en dat meende ik ook.
We zaten nog een paar minuten in comfortabele stilte, terwijl we koffie dronken die koud was geworden tijdens onze verkenning van de ruïnes van ons verleden. Toen Julian eindelijk opstond om te vertrekken, boog hij zich voorover en kuste me zachtjes op mijn wang, net zoals hij vroeger deed toen we studenten waren en hij me na lange studiesessies in de bibliotheek terugbracht naar mijn studentenkamer.
‘Ik zal wachten,’ zei hij zachtjes, ‘zolang het ook duurt.’
