v winterse rivierijs. Hij zat nonchalant in het zadel, zijn hoed scheef en één hand rustend op een pistool aan zijn heup. Zijn glimlach was traag en afschuwelijk.
“Ja,” zei hij. “Je bent een knappe man.”
Ayana zei niets.
“Ben je daar alleen, meisje?”
“Ik ben op mijn eigen land.”
De mannen lachten.
Het geluid galmde door de open plek als stenen die over benen werden gesleept.
“Jouw land?” vroeg de leider. “Schatje, er is geen Cherokee-land meer over in Georgia. De staat heeft het ingenomen. Je neemt blank land in bezit.”
“De bomen zijn het daar niet mee eens.”
Een andere man spuugde tabakssap op de grond.
De leider stapte af. De anderen volgden, met zware laarzen aan. Ze verspreidden zich zonder plan, als doorgewinterde jagers die zich rond hun prooi positioneren.
“We zoeken een voortvluchtige,” zei de leider. ‘Een groot hert. Sterk. Hij is eigendom van Josiah, hoewel de kranten hem Mason Turners eigendom uit Savannah noemen.’
‘Ik ken geen eigendom met die naam.’
‘Maar zo herken je iemand?’
Ayana keek hem aan.
Haar glimlach werd breder.
‘Een slimme kleine wildeling.’
Het woord bleef onopgemerkt. Ergere dingen werden over haar gezegd door mannen die warm in hun bed stierven nadat ze hun kinderen blootsvoets de sneeuw in hadden gestuurd.
Toen bewoog ze.
De tomahawk sloeg toe voordat de leider besefte dat zijn straf voorbij was. Ze gebruikte niet eerst het lemmet. Ze gebruikte de weerhaak en dreef die met alle kracht in haar armen in zijn zachte keel. Zijn ogen werden groot. Bloed borrelde in zijn baard. Hij probeerde te spreken, maar het geluid dat uit zijn lippen kwam was een nat fluitje.
Ayana rukte aan het wapen en draaide zich om om de beweging te volgen.
De andere man trok zijn geweer half.
Te langzaam.
Ze legde de afstand laag en snel af, de tomahawk in beide handen omhoog en omlaag tot het punt waar de hals de schouder raakte. Het lemmet drong diep door. Zijn geweer schoot in de bomen, de knal weerklonk in de ochtend en lokte kraaien naar de dennenbomen. Hij wankelde achteruit, met open mond, en Ayana liet de tomahawk in zijn greep achter terwijl de derde man naar zijn geweer greep.
Ze dook achter de hut.
Het geweer knalde.
Een stuk van het deurkozijn verbrijzelde op de plek waar haar hoofd was geweest.
Binnen, onder de vloer, hoorde Josiah alles.
Eerste natte klap.
Schoten.
Schoenen.
Geschreeuwde vloeken.
Hij lag ineengedoken in het donker, zijn hand zo hard op zijn mond geklemd dat zijn tanden in zijn handpalm beten. Zijn neus zat vol met vuil. Spinnen cirkelden ergens rond zijn nek. Boven hem vocht de vrouw van wie hij hield tegen de mannen die hem terug naar de hel wilden slepen.
Elk deel van hem schreeuwde om op te staan.
Elke belofte die hij had gedaan, overweldigde hem.
Buiten drukte Ayana zich tegen de muur van de hut aan en luisterde.
Er zijn er nog drie over.
Eén van hen cirkelde aan de andere kant. Zijn ademhaling verraadde hem. Snel. Onregelmatig. Angstig.
Goed.
Doodsbange mensen zagen overal geesten, behalve op plekken waar daadwerkelijk gevaar loerde.
Ayana liet zich plat op de grond vallen en gleed onder de vensterbank, waar ze zich een weg baande door bladeren en vochtige naalden. Nu kon ze zijn schoenen zien. Gepolijst leer. Te kwetsbaar voor het bos. Hij kwam binnen handbereik.
Ze greep de steen en trok hem omhoog.
De steen raakte hem in zijn slaap.
Hij viel met een kreun neer, zijn geweer gleed uit zijn vingers. Ayana ving hem op voordat hij kon opstaan, trok haar mes uit haar riem en stak het onder zijn ribben. Ze voelde de weerstand van stof, huid, spieren, en toen een vreselijke buiging. Zijn adem raakte haar gezicht, heet van whisky en angst.
Hij krabde zachtjes aan haar armen.
Ze hield het mes vast totdat zijn ogen geen vragen meer stelden.
“Drie,” fluisterde ze.
Een schot vloog rakelings langs haar oor.
De hitte kuste haar wang.
Ayana dook achter het lichaam van de dode man terwijl er meer kogels door de lucht floten. Haar lichaam schokte door de inslag. Er spatte aarde in haar mond. Schors spatte van de dennenboom achter haar. De overgebleven mannen schoten nu blindelings, paniek zorgde ervoor dat ze hun kruit verspilden.
Tijdens een pauze in het herladen rende ze weg.
Het lichaam van de andere man lag verdraaid naast de hut, de tomahawk nog steeds in zijn schouder. Ayana greep de deurknop en trok eraan. Ze verzette zich, haar been zakte in elkaar. Ze zette haar voet ertegenaan en rukte hem los met een sissend geluid dat haar jaren later nog in haar dromen zou achtervolgen.
Er zijn er nog twee over.
Het bos werd volkomen stil.
Zelfs de honden zwegen.
Ayana stapte tussen de bomen.
Ze herkende elke wortel, elke holte, elke gevallen tak. Ze was door deze open plek gelopen in de regen, het maanlicht, met honger en in stilte. Deze mannen waren er luidruchtig en arrogant binnengekomen, in de overtuiging dat de wildernis leeg was omdat die niet op de witte kaarten stond. Dat was hun vergissing.
De vierde man duwde zich door een laurierstruik, zwaaiend met zijn geweer.
Hij was jong. Misschien twintig. Een dunne baard. Acne littekens. Een gezicht dat in een ander leven misschien gewoon was geweest. Het gezicht van iemand die had besloten om op mensen te jagen voor geld.
Ayana voelde geen medelijden.
Ze klom omhoog voordat hij de eik bereikte.
