Toen ik even in haar kamer keek, zag ik haar op bed zitten, starend naar haar spiegelbeeld in de kastspiegel. Ze droeg de jurk die Keith afgelopen lente had uitgekozen, de jurk die ze haar ‘draaijurk’ noemde.
‘Mam?’ vroeg ze. ‘Telt het nog steeds als papa niet mee kan?’
Mijn hart kromp ineen. Ik ging naast haar zitten en schoof een verdwaalde krul achter haar oor. ‘Natuurlijk telt het, schat. Je vader zou willen dat je vanavond straalt. Dus dat is precies wat we gaan doen.’
Mijn dochter perste haar lippen op elkaar en dacht na. ‘Ik wil hem eren. Ook al zijn we maar met z’n tweeën.’
“Je vader zou willen dat je vanavond schittert.”
Ik knikte en slikte een plotselinge brok in mijn keel weg. Keiths stem galmde in mijn hoofd: ‘Ik neem haar mee naar elk vader-dochterbal, Jill. Naar elk bal. Echt waar.’
Hij had het beloofd, en nu was het aan mij om zijn belofte na te komen.
Ze gaf me haar schoenen. “Ik mis papa. Hij veterde altijd mijn schoenen.”
Ik knielde neer en maakte de veters vast, met een dubbele knoop zoals Keith altijd deed. “Hij zou zeggen dat je er prachtig uitziet. En hij zou gelijk hebben, Katie-meisje.”
Mijn dochter glimlachte, een glimp van haar vroegere zelf. Ze speldde haar ‘Papa’s meisje’-badge op haar hart.
Keiths stem galmde in mijn hoofd na.
***
Beneden pakte ik mijn tas en jas, en negeerde de stapel onbetaalde rekeningen op het aanrecht en de ovenschalen van buren die we nauwelijks kenden.
Katie aarzelde bij de deur en keek nog even achterom de gang in, misschien in de ijdele hoop dat Keith zou verschijnen en haar in zijn armen zou nemen.
De autorit naar school verliep in stilte. De radio speelde zachtjes een van Keiths favoriete liedjes.
Ik hield mijn ogen op de weg gericht en knipperde mijn tranen weg toen ik Katie’s weerspiegeling in het raam zag, haar lippen bewogen terwijl ze de tekst meezong.
***
Buiten de basisschool stond de parkeerplaats vol. Auto’s stonden langs de stoeprand geparkeerd en groepjes vaders stonden in de kou te wachten, lachend en hun kleine meisjes in de lucht gooiend.
Katie aarzelde bij de deur.
Hun vreugde voelde bijna wreed aan. Ik kneep in Katie’s hand.
‘Klaar?’ vroeg ik met een dunne stem.
“Ik denk het wel, mam.”
Binnen was de gymzaal een kleurrijk feest: slingers, roze en zilveren ballonnen, een fotohokje met grappige rekwisieten. Popmuziek dreunde uit de luidsprekers en galmde door de zaal. Vaders en dochters draaiden rond onder een discobal, hun schoentjes flitsten voorbij.
Katie vertraagde haar pas toen we binnenkwamen.
“Klaar?”
‘Zie je daar vrienden van jezelf?’ vroeg ik, terwijl ik de menigte afspeurde.
“Ze zijn allemaal druk met hun vaders.”
We bewogen ons voorzichtig over de dansvloer, dicht langs de muur. Om de paar stappen keken mensen naar ons, naar mij in mijn effen zwarte outfit, en naar Katie’s ietwat brutale glimlach.
Molly, een meisje uit Katie’s klas, zwaaide vanuit de andere kant van het lokaal, terwijl haar vader haar in een onhandige wals liet meedansen. “Hoi Katie!” riep ze. Haar vader glimlachte en knikte kort naar ons.
Katie glimlachte, maar bleef staan.
“Zie je nog vrienden van je?”
We vonden een plekje bij de matten. Ik ging op de rand zitten en Katie kroop naast me, met haar knieën tegen haar borst, haar badge glinsterend in het gekleurde licht.
Ze keek vol hoop naar de dansvloer, maar toen het langzame nummer begon, leek het gemis van Keith haar minder zwaar te drukken.
‘Mam?’ fluisterde ze. ‘Misschien… misschien moeten we naar huis gaan?’
Dat brak me bijna. Ik pakte haar hand en kneep erin tot mijn knokkels pijn deden. ‘Laten we even uitrusten, mijn liefste,’ zei ik.
Ze hield de dansvloer in de gaten.
Op dat moment gleed een groep moeders voorbij, met een geur van parfum in hun kielzog. Vooraan liep Cassidy, de koningin van de oudervereniging, altijd perfect verzorgd.
Ze zag Katie en mij en bleef even staan, haar ogen verzacht met een blik die op bezorgdheid leek.
‘Arm kind,’ zei ze, net hard genoeg zodat de anderen het konden horen. ‘Evenementen voor complete gezinnen zijn altijd moeilijk voor kinderen uit… nou ja, je weet wel. Incomplete gezinnen.’
Ik verstijfde, mijn hartslag bonkte in mijn oren.
‘Wat zei je?’ Mijn stem klonk scherper en luider dan ik bedoelde, maar dat kon me niet schelen.
“Evenementen voor complete gezinnen zijn altijd lastig voor kinderen.”
Cassidy glimlachte, haar lippen dun. ‘Ik zeg alleen maar, Jill, misschien zijn sommige evenementen gewoon niet voor iedereen. Dit is een vader-dochterbal. Als je geen vader hebt —’
‘Mijn dochter heeft een vader,’ onderbrak ik haar. ‘Hij heeft zijn leven gegeven om dit land te verdedigen.’
Cassidy knipperde met haar ogen, overrompeld. De andere moeders bewogen zich, plotseling gefascineerd door hun armbanden en telefoons.
***
De muziek veranderde opnieuw, ditmaal was het een van Keiths favoriete oude nummers, het nummer waarop hij en Katie vroeger in de woonkamer dansten. Katie kromp ineen tegen me aan, haar gezicht begraven in mijn mouw.
“Ik wou dat hij hier was, mam.”
‘Ik weet het, lieverd. Dat zou ik elke dag wel willen,’ mompelde ik, terwijl ik haar haar gladstreek. ‘Maar je doet het zo goed, schat. Hij zou zo trots op je zijn.’
“Hij heeft zijn leven gegeven ter verdediging van dit land.”
Ze keek me van opzij aan, met tranen in haar ogen. ‘Denk je dat hij nog steeds wil dat ik dans?’
‘Ik denk dat hij meer dan ooit zou willen dat je danst. Hij zou zeggen: “Laat ze zien hoe het moet, lieveheersbeestje.”‘ Ik probeerde te glimlachen, hoewel mijn hart zich samenkneep.
Katie perste haar lippen op elkaar en probeerde een traan te onderdrukken. “Maar ik heb het gevoel dat iedereen naar ons kijkt.”
De stilte om ons heen voelde beklemmend aan, alsof te veel mensen deden alsof ze niets merkten.
Toen vlogen de deuren van de gymzaal plotseling met een enorme klap open, zo hard dat Katie ervan schrok.
‘Wat is er aan de hand?’ fluisterde Katie, terwijl ze mijn arm vastgreep.
Twaalf mariniers marcheerden binnen, hun uniformen glimmend, hun gezichten ernstig. Aan het hoofd van hen liep generaal Warner, wiens zilveren sterren het licht van de gymzaal weerkaatsten.
‘Denk je dat hij nog steeds wil dat ik dans?’
Hij stopte voor Katie, knielde neer en glimlachte vriendelijk. ‘Juffrouw Katie,’ zei hij. ‘Ik heb naar u gezocht.’
Katie staarde met grote ogen. “Voor mij?”
Generaal Warner knikte, met warmte in zijn ogen. “Je vader heeft ons een belofte gedaan. Hij zei dat als hij er ooit niet meer bij kon zijn, het onze taak was om hem te vervangen. Maar ik ben vanavond niet alleen gekomen, ik heb de hele familie van je vader meegenomen. Dit is zijn eenheid.”
Katie glimlachte naar hen allemaal.
De generaal greep in zijn jas en haalde er een envelop uit, met onmiskenbaar Keiths handschrift op de voorkant. De hele gymzaal keek zwijgend toe.
“Ik heb naar je gezocht.”
‘Kom op, lieverd,’ fluisterde ik. ‘Neem het maar aan, het is van papa.’
Ze knikte en opende voorzichtig de envelop. Ze haalde er een brief uit en vouwde die open met de zorg waarmee ze iets heiligs behandelde. Haar lippen bewogen terwijl ze las, haar stem aanvankelijk zacht.
“Katie-Bug,
Het is de grootste eer van mijn leven geweest om jouw vader te zijn.
Ik vecht om naar huis te komen, Bug. Ik vecht om beter te worden. Maar als ik er niet bij kan zijn om met je te dansen, wil ik dat mijn broers naast je staan.
Trek je mooie jurk aan en dans, meisje. Ik zal in je hart zijn.
Ik hou van je, lieveheersbeestje.
Altijd.
Pa.”
