Tijdens het klimmen voelde ik een diepe angst en grote vrees.
Was het al?
Of was er van zijn oude droom geen enkel spoor meer voorbij?
Toen hij de laatste bocht in de berg naderde, stopte hij abrupt.
De plek die ik had verlaten… leek te bruisen van het leven.
Het was niet langer de oude varkensstal die hij had gespeeld. Het roestige blikken dak was overwoekerd met klimplanten en dichte begroeiing. De modderige hokken gingen op in het bos. De bomen waren gegroeid en het oude pad was bijna onherkenbaar.
Maar dat was niet de reden waarom hij stopte.
Hij geluiden.
“Ngrok… ngrok…”
Roger verstijfde.
Langzaam naderde hij het hek, dat bijna volledig verborgen lag onder het hoge gras. Toen hij de binnenkant van de oude omheining in zicht kreeg, deinsde hij geschrokken achteruit.
Er waren varkens.
Niet slechts één van twee, maar vele.
Groot van formaat, met een robuust lichaam. Er zijn verschillende kleine bigetjes die overal rondlopen.
De dertig biggetjes die hij vijf jaar eerder had achtergelaten, leken te zijn uitgegroeid tot een complete kudde.
“Nee… dat is onmogelijk…” mompelde hij.
Mang Tino, die achter hem liep, kwam dichterbij.
‘Dat is wat ik je vertelde,’ zei hij zachtjes. ‘Ze zijn niet verdwenen.’
“Maar… hoe hebben ze het overleefd?” vroeg Roger, die nog steeds niet kon geloven wat hij zag.
Mang Tino zat op een nabijgelegen rots.
“Toen je wegging, zaten er nog steeds varkens in de wei. Ze waren over het hek geklommen en ontsnapt. Ik dacht dat ze in het bos zouden omkomen. Maar ze hebben het overleefd.”
Roger keek om zich heen.
Achter de varkensstal stroomde een klein beekje dat ik nog nooit eerder had gezien. Er groeiden bananenbomen en zoete aardappelen. Er stonden kokospalmen en diverse wilde planten.
“Ze leerden overleven in de bergen,” zei Mang Tino. “En ze bleven zich vermenigvuldigen.”
Roger bekeek de kudde. Een paar varkens hieven hun kop op, alsof ze zijn aanwezigheid zelfs na zoveel jaren nog herkenden.
Een groot varken kwam naar het hek toe. Het had een roodachtige huid en een litteken op zijn oor: hetzelfde teken als een van de eerste biggetjes die hij lang geleden had gekocht.
“Die…” mompelde Roger.
“Dat was het eerste varken dat ik ooit heb grootgebracht.”
Een beklemmend gevoel op zijn borst overweldigde hem.
Alles waarvan ik dacht dat ik het kwijt was… was er nog steeds.
Niet alleen in leven, maar ook volwassen.
‘En wat ga je nu doen?’ vroeg Mang Tino.
Roger bleef zwijgend.
Hij keek naar de berg. De varkensstal. De varkens die rustig door het gras liepen, alsof de afgelopen vijf jaar er niet toe deden.
Langzaam glimlachte Roger, voor het eerst in vele jaren.
‘Misschien,’ zei ze zachtjes, ‘is mijn droom nog niet voorbij.’
En op dat moment begreep hij iets waarvan hij dacht dat hij het kwijt was.
Soms, zelfs als we een droom opgeven… zijn er momenten waarop die droom nog steeds op onze terugkeer wacht.
Roger bleef lange tijd tegen het oude, roestige hek leunen.
Het geluid van wroetende varkens in de vochtige aarde vulde de berglucht. Een simpel geluid… maar voor hem betekende het iets enorms.
Leven.
