—Is het perceel nog beschikbaar?
De oude man liet een klein lachje horen.
—Het bleef van jou zolang je de huur betaalde.
Roger glimlachte.
—Dus… ik wil terug.
Mang Tino keek hem nieuwsgierig aan.
-Rug?
Roger knikte.
—Deze keer geef ik niet op.
Ze zwegen even en keken toe hoe de varkens ongehinderd de berg opklommen.
De zon begon achter de heuvels te zakken en kleurde de lucht oranje.
Roger pakte zijn telefoon.
Hij draaide een nummer.
Na een paar seconden antwoordde Marites.
—Roger? Ben je al op de berg aangekomen?
Roger haalde diep adem.
-Ja.
—En wat gebeurde er?
Er volgde een korte stilte.
—Je zult dit niet geloven.
Wat is er aan de hand?
Roger keek nog eens naar de kudde.
De dieren renden, speelden en zochten naar voedsel tussen de bomen.
—Onze varkens… leven nog.
Aan de andere kant van de lijn was het stil.
-Dat?
—Niet alleen de levenden.
Roger glimlachte.
—Ze hebben zich vermenigvuldigd.
Marites had enkele seconden nodig om te reageren.
—Roger… meen je dit serieus?
-Volledig.
—Hoeveel zijn het er?
Roger bestudeerde het terrein.
—Misschien zestig… misschien wel meer.
Van de andere kant klonk een diepe zucht.
Mijn God…
Roger ging op de grond zitten.
—Ik denk dat we helemaal opnieuw moeten beginnen.
—Terug naar de bergen?
-Ja.
Er viel een moment stilte.
Marites zei toen iets wat hem verraste.
—Ik ben altijd blijven geloven dat deze plek bijzonder was.
Roger glimlachte.
—Ik ook niet… het heeft me vijf jaar gekost om dat te beseffen.
De wind waaide zachtjes door de bomen.
Mang Tino stond langzaam op.
—Roger.
-Ja?
—Er is niets dat je moet weten.
Roger keek op.
-Wat?
De oude man gaat naar het bos achter de varkensstal.
—Enkele maanden geleden kwamen er een paar mannen deze berg bekijken.
-Heren?
—Ja. Ze bevatten dat een groot bedrijf grond in het gebied wilde kopen.
Roger frontte zijn wenkbrauwen.
-Zodat?
Mang Tino zuchtte.
—Ze zeggen dat ze een grote, moderne boerderij willen bouwen… een van de grootste in de regio.
Roger keek naar zijn landerijen.
Hij keek naar de varkens.
het bos in.
—Weet u hoe het bedrijf heet?
Mang Tino knikte langzaam.
-Ja.
Roger wachtte.
De oude man fluisterde de naam.
En op dat moment…
Roger verrassend iets verrassends.
Omdat het hetzelfde bedrijf was dat hun financieringsvoorstel vijf jaar eerder had.
Dezelfde vrouw die had verklaard dat haar droom “te klein was om te slagen”.
Roger bleef zwijgen.
Toen glimlachende hij langzaam.
—Nou…—zei hij.
Dat?
Roger staarte naar de berg, de varkens, de beek, het land dat zonder hem had overleefd.
—Het lijkt erop dat ik hier eerder aankwam dan zij.
