Dokumenty spalono, sprzęt medyczny zagrażający zdrowiu. Pozostali przy życiu więźniowie, krótko 17, zostali przewiezieni w nieznanym miejscu. Vulker zniknął, zabierając ze siebie swoje notatniki. Stara fabryka pozostała tam, cicha, pusta, nigdy nie kryła się w niczym poza kurzem i cieniami. Przez dekady nikt nie wspomniał o tym miejscu.
Ani miejscowi, którzy wykluczają się do ruiny, ani weterani alianccy, którzy nigdy nie słyszeli o rozwiązaniu tam obozu, ani historycy, którzy nie znaleźli żadnych dokumentów. Historia tych kobiet została pochowana wraz z ich ciałami. Jednakże podczas prac renowacyjnych, które są przeznaczone do celu przekształcenie terenu w parking, robotnicy dokonali odkrycia: zamkniętej piwnicy.
Wśród dziesięciu pozostałych szczątków i kości podłączonych do fragmentów papieru, wyrwanych kartek z pamiętników, poplamione wilgocią, ale pierwotne czytelne, rozległe po francusku drżącymi dostępami. Na kilka powtórzeń powtarza się samo zdanie: „Zdejmij ubranie i uklęknij”. Ale co tak naprawdę wymaga użycia tego polecenia? Co robili żołnierze? Dlaczego nikt nie ukarano? Prawda jest jeszcze brutalniejsza, niż możemy sobie pozwolić, i wkrótce zostanie ujawniona.
Ernst Fulker urodził się w Dreźnie w 1911 roku jako syn farmaceutyków i nauczycieli gry na fortepianie. Wychowany w rodzinie mieszczańskiej, która przywiązywała dużą wagę do edukacji i dyscyplin, był wzorowym uczniem. W 1920 roku rozpoczęły się studia na wydziale medycznym Uniwersytetu Berlińskiego, gdzie specjalizowały się w patologii. W 1930 roku, kiedy Narodowosocjalistyczna Partia doszła do władzy, był już istniejącym przywódcą, autorem publikacji na temat chorób zakaźnych i oporności trwałych. Nigdy nie był fanatykiem.
Nie skandował haseł ani nie nosił swastyk pod mundurem, ale wierzył w skuteczność i był przekonany, że nauka nie powinna być hamowana sentymentalizmem. Na początku wojny Vulker został powołany do korpusu medycznego w Vertmarthe. Nie prosił o to, ale też nie odmówił.
A kiedy zaproponowano mu stanowisko dowódcy jednostki eksperymentalnej w północnej Francji, przyjął je bez wahania. Propozycja była jasna: badanie wytrzymałości człowieka w ekstremalnych warunkach: zimna, bólu, wyniszczenia, infekcji. Wszystko pod pretekstem lepszego przygotowania niemieckich żołnierzy do walki na froncie wschodnim.
Ale w rzeczywistości to, co Volker robił, było torturą pod przykrywką nauki. Jego uniwersyteckie wykształcenie dało mu narzędzia, opanowanie wiedzę, a wojna dała mu na to przyzwolenie. W nazistowskich Niemczech lat 40. granica między badaniami medycznymi a okrucieństwem zatarła się. Znani lekarze uczestniczyli w programach eutanazji.
Genialni naukowcy planowali eksperymenty na ludziach bez ich zgody. I nikogo to nie dziwiło, bo wszystko działo się w imię wyższej sprawy: zwycięstwa, nauki, postępu. Fulker idealnie wpasowywał się w ten system. Nie był potworem z natury. Był człowiekiem, który nauczył się tłumić empatię dla dobra efektywności.
Eksperymenty przebiegały według precyzyjnego schematu, począwszy od dehumanizacji. Więźniów rozbierano do naga, numerowano i traktowano jak przedmioty. Volker uważał, że jest to konieczne, aby wyeliminować czynniki emocjonalne. Gdyby traktowano ich jak ludzi, asystenci mogliby się wahać. Gdyby traktowano ich jak numery, eksperymenty byłyby skuteczniejsze. I zadziałały.
Niemieckie pielęgniarki, które z nim pracowały, posłusznie wykonywały jego polecenia bez sprzeciwu. Nie z okrucieństwa, ale dlatego, że rutyna normalizowała horror. Wstrzyknięcie bakterii bezbronnej kobiecie stało się po prostu czwartym protokołem eksperymentalnym. Bycie świadkiem śmierci kogoś z powodu hipotermii stało się po prostu sposobem na zebranie danych na temat oporu cieplnego.
Proces dehumanizacji rozpoczął się zaraz po ich przybyciu. Kobiety zabrano do pomieszczenia, gdzie konfiskowano i palono ich ubrania. Włosy obcięto im bardzo krótko, niemal ogolono. Rzeczy osobiste – listy, zdjęcia, obrączki – wrzucono do worka i zapomniano o nich. Dano im szorstkie, szare tuniki, bez bielizny, wystawiając je tym samym na ciągłe zimno.
Potem pojawił się numer namalowany na czarno na ich lewym przedramieniu. Niektórzy próbowali go wymazać, zmyć, sprawić, by zniknął, ale tusz był nieusuwalny i z czasem się poddali. Ich numery stały się ich częścią, a ich imiona stopniowo zanikały. Jeden z najokrutniejszych eksperymentów polegał na zanurzeniu ich w lodowatej wodzie.
Więźniowie byli zamykani w metalowych zbiornikach wypełnionych wodą o temperaturze od 2 do 5°C. Nadzy, byli unieruchomieni skórzanymi pasami, które kaleczyły ich nadgarstki i kostki. Vulker mierzył czas, po jakim tracili przytomność. Mierzył im temperaturę ciała co pięć minut termometrami doodbytniczymi. Kontakt był brutalny, inwazyjny i dodawał kolejny poziom upokorzenia do fizycznej tortury.
Niektóre trwały piętnaście minut, inne pół godziny. Żadne nie trwało dłużej niż godzinę. Kiedy wyciągano je z wody, ich skóra była sina, usta fioletowe, a oczy szkliste. Niektóre nigdy nie odzyskały przytomności. Zabierano je z powrotem do cel, gdzie umierały w nocy. Zamrożony, samotny, robił coś więcej niż tylko obserwował.
Eksperymentował również z metodami ogrzewania. Niektóre kobiety, zanurzone niemal do śmierci, stykały się z nagimi ciałami niemieckich żołnierzy, aby sprawdzić, czy ludzkie ciepło może je ożywić. Inne zanurzano w wrzącej wodzie, doznając szoku termicznego, który często prowadził do zatrzymania akcji serca. Vulker udokumentował wszystko.
