Je waste het dekbed zo vaak dat de stiksels loslieten. Je stofzuigde de matras. Je sleepte hem op een zaterdag naar het terras en liet hem daar in de meedogenloze zon van Arizona staan, terwijl je buren met beleefde nieuwsgierigheid over de schutting keken. Je schrobde het bedframe met verdunde bleek, kroop op je knieën met een zaklamp onder de latten, controleerde op schimmel, insecten, waterschade, alles wat maar enigszins normaal was om te verklaren waar je mee te maken had.
Niets.
De onderkant van het bed was schoon.
Het frame was droog.
De muren waren in orde.
De geur zou verdwenen moeten zijn.
In plaats daarvan nestelde het zich dieper in je nachten, alsof jouw pogingen het alleen maar irriteerden.
Ook Miguels reactie veranderde.
In eerste instantie wuifde hij het weg. Daarna begon hij geïrriteerd te raken telkens als je het erover had. Niet verward. Niet bezorgd. Gewoon geïrriteerd. Toen je op een dinsdag na het eten de lakens verschoonde omdat de geur er weer doorheen was getrokken, stond hij in de deuropening van de slaapkamer met zijn stropdas los en zijn kaken op elkaar geklemd.
“Waarom doe je dat nu?”
“Omdat de hele kamer stinkt.”
“Het is gewoon wasgoed. Laat het maar liggen.”
Je keek op van het hoeslaken, geschrokken door de scherpe toon in zijn stem. ‘Ik ben gewoon aan het schoonmaken.’
Hij kwam dichterbij. “En ik zeg je dat je niet zo’n drama moet maken van een mug een olifant.”
Dat had je eerste echte moment van angst moeten zijn.
Niet vanwege het volume. Miguel schreeuwde niet. Maar vanwege de ongepastheid ervan. Jullie waren al acht jaar getrouwd. Hij was het type man dat obers zachtjes corrigeerde, nooit zijn stem verhief tegen kassamedewerkers, en meestal in stilte reageerde op conflicten in plaats van agressief te reageren. Hem boos zien worden over beddengoed voelde alsof je een vreemde zag met het gezicht van je man een beetje scheef.
Je bood je excuses aan, wat je later in verlegenheid bracht.
