De zekerheid in zijn stem was angstaanjagender dan een ontkenning zou zijn geweest. Want het klonk niet als een gok. Het klonk als een bevel.
Je bracht de rest van die nacht door op de bank met een deken om je schouders, starend naar de plafondventilator en proberend de gedachte die in je achterhoofd opwelde niet hardop uit te spreken.
Wat als hij het weet?
Je haatte jezelf omdat je er zelfs maar aan had gedacht.
Het huwelijk leert je om de persoon naast je te verdedigen tegen je eigen ergste interpretaties. Zelfs als het bewijs zich opstapelt, zelfs als je instinct als een alarmbel rinkelt, grijp je toch naar mildere verklaringen. Stress. Depressie. Schaamte. Misschien was er iets medisch aan de hand. Misschien had hij iets in het bed gemorst. Misschien had hij sportkleding verstopt en was hij die vergeten. Misschien probeerde je verbeelding, die zo vaak was gekrenkt, eindelijk te bewijzen dat ze bestond.
Maar toen kwam de nacht dat hij schreeuwde.
Je was weer eens de lakens aan het verschonen, dit keer na het eten, en je besloot het matras te draaien. Niets bijzonders. Gewoon zo’n praktisch klusje dat getrouwde stellen in het weekend en op doordeweekse avonden doen als het leven te eentonig wordt. Je had een hoek opgetild en een paar centimeter gedraaid toen Miguel uit de garage kwam.
“Niet doen.”
Het woord klonk zo hard door de kamer dat je je matras liet vallen.
Je draaide je om, met je hand tegen je borst gedrukt.
“Wat?”
Hij stond in de deuropening met zijn laptoptas nog over zijn schouder. Zijn gezicht was bleek geworden, niet boos, maar angstig. Toen verdween de angst en maakte plaats voor woede.
“Ik zei: raak het niet aan.”
