Ik ben binnen twee weken verhuisd.
De logistiek verliep tam. Pijnlijk normaal. Alsof we meubels aan het verdelen waren in plaats van een leven.
We waren het eens over de kat.
Ik heb Milo gehouden.
Ze maakte geen bezwaar.
Dat zei me meer dan wat dan ook.
Er werd niet geschreeuwd. Geen dramatische eindstrijd. Alleen een afstand die sneller groeide dan we beiden aankonden.
Voordat ik definitief vertrok, heb ik de afspeellijst nog eens bekeken.
“Rijden en nadenken.”
Ik opende het nog een laatste keer.
Er zijn onlangs nieuwe nummers toegevoegd.
Na alles.
Dat betekent dat ze, zelfs nadat ik het wist, niet is gestopt.
Ik snap nog steeds niet helemaal hoe iets er van binnen zo stabiel uit kan zien, terwijl het ondertussen stilletjes uit elkaar valt.
Maar ik denk dat dat juist de bedoeling is.
Nu ben ik alleen, Milo, en het is veel stiller dan ik gewend ben.
En soms betrap ik mezelf erop dat ik me afvraag:
Hoe lang was ik de enige die dacht dat het echt was?
