De volgende nacht bleef ik wakker in afwachting ervan.
Om 3:11 uur ‘s nachts voelde alles weer verkeerd aan. De lucht werd zwaarder, alsof de kamer zich vulde met iets onzichtbaars.
3:12 uur ‘s ochtends
Klop. Klop. Klop.
Pauze.
Klop. Klop.
Precies hetzelfde patroon.
Ik drukte mijn hand tegen de muur en zei: “Stop.”
Het kloppen hield onmiddellijk op.
Dat was erger dan wanneer het niet was gebeurd.
Omdat het betekende dat iemand me gehoord had.
