Sommige mensen dragen verantwoordelijkheden die de meesten van ons nooit volledig zullen begrijpen, niet omdat ze daartoe gedwongen werden, maar omdat liefde de keuze maakte voordat de logica de kans kreeg om een oordeel te vellen.
Voor iedereen die diep gelooft in familiebanden, persoonlijke opoffering en de stille kracht die nooit het nieuws haalt maar hele levens vormgeeft, is Eddies verhaal er een dat je nog lang bijblijft nadat je het hebt uitgelezen. Hij was 21 jaar oud, werkte vier avonden per week in de avondploeg van een bouwmarkt, deed in het weekend allerlei klusjes en voedde zijn 12-jarige zusje Robin helemaal alleen op. Hij had zijn plannen voor een studie, zijn sociale leven en de meeste maaltijden ervoor opgegeven. En hij zou het zonder aarzeling opnieuw doen.
Zijn wekker ging elke ochtend om half zes af. Voordat hij helemaal wakker was, keek hij in de koelkast. Niet omdat hij zo vroeg al honger had, maar omdat hij wilde weten hoe lang ze met de voorraad konden doen. Wat Robin als ontbijt zou eten. Wat er in haar lunchpakket zou gaan. Wat hij voor het avondeten apart kon zetten.
Robin wist niet dat hij de meeste dagen zijn lunch oversloeg. Hij was van plan dat zo te houden.
Wat het werkelijk betekent om familie op de eerste plaats te zetten wanneer al het andere wegvalt.
Wordt vervolgd op de volgende pagina.
