Robin droeg die jas elke ochtend zonder uitzondering naar school.
Op een middag kwam ze thuis en Eddie wist meteen toen ze de deur binnenstapte dat er iets mis was. Haar ogen waren rood. Haar handen waren plat tegen haar zij gedrukt, zoals ze altijd deed als ze haar tranen probeerde in te houden. De jas lag in haar armen in plaats van op haar rug.
Zelfs vanaf de andere kant van de kamer kon hij de schade duidelijk zien.
Ze vertelde hem wat er tijdens de lunch was gebeurd. Een groep kinderen had de jas gegrepen, eraan getrokken en er met een schaar opzettelijk in geknipt terwijl ze lachten. Toen ze de jas terugkreeg, was de zijnaad helemaal gescheurd en de kraag flink vervormd.
Hij had verwacht dat ze boos zou zijn over het jasje. Wat hij niet had verwacht, was wat ze daadwerkelijk deed.
Ze stond in hun keuken en bood hem haar excuses aan. Ze bleef maar zeggen dat het haar speet, dat ze wist hoe hard hij ervoor had gewerkt, dat het haar ontzettend speet. Ze verontschuldigde zich alsof zij degene was die iets verkeerd had gedaan.
Hij legde de jas neer en zei dat ze moest stoppen. Maar ze ging door. En dat deed meer pijn dan alles wat die kinderen met de stof hadden gedaan.
Die avond zaten ze samen aan de keukentafel met het oude naaigerei van hun moeder en repareerden het. Robin rijgde de naald terwijl Eddie de stof vasthield. Ze vonden wat strijkpatches in een la en gebruikten die om de ergste beschadigingen te bedekken. Het zag er niet meer als nieuw uit toen ze klaar waren. Hij zei tegen haar dat ze het niet meer hoefde te dragen als ze dat niet wilde.
Ze keek hem recht in de ogen en zei dat het haar niet kon schelen als iemand lachte. Het was van haar favoriete persoon ter wereld en ze droeg het.
Hij maakte geen bezwaar.
Het telefoontje waardoor hij de stad door racete
De volgende ochtend trok ze haar jas aan, zwaaide hem toe vanuit de deuropening en liep naar school. Hij stond in de keuken met zijn kop koffie en hoopte dat de wereld haar voor één dag met rust zou laten.
Ze keek hem recht in de ogen en zei dat het haar niet kon schelen als iemand lachte. Het was van haar favoriete persoon ter wereld en ze droeg het.
Hij maakte geen bezwaar.
Het telefoontje waardoor hij de stad door racete
De volgende ochtend trok ze haar jas aan, zwaaide hem toe vanuit de deuropening en liep naar school. Hij stond in de keuken met zijn kop koffie en hoopte dat de wereld haar voor één dag met rust zou laten.
Eddie was al naar zijn jas aan het grijpen voordat het telefoongesprek was beëindigd.
Hij herinnert zich de autorit niet. Hij weet nog dat hij de parkeerplaats opreed en dat de receptionisten meteen opstonden toen ze hem door de deur zagen komen. Ze hadden hem verwacht. Iemand begeleidde hem snel door de gang, iets voor hem uit, zonder oogcontact te maken.
Wordt vervolgd op de volgende pagina.
