Mijn maag zakte zo hard in elkaar dat het leek alsof hij de grond raakte voordat de rest van mijn lichaam dat deed.
Ik dwong mezelf om kalm te blijven. “Oké. Dan vinden we wel een andere oplossing. Ik kan eerder komen. Je oom kan me naar boven dragen voordat de gasten arriveren. Ik kan—”
Hij schudde snel zijn hoofd. Veel te snel.
‘Het gaat niet alleen om de trappen,’ flapte hij eruit.
Ik stopte. “Wat bedoel je?”
Zijn wangen kleurden rood. Hij staarde naar zijn handen.
‘De stoel,’ zei hij. ‘Hij is… nogal lomp.’
Ik wachtte, want ik kon niet geloven wat hij zou zeggen, gezien de toon van wat hij vervolgens zou zeggen.
Toen deed hij dat.
‘Jessica denkt dat het afleidend zal zijn,’ zei hij. ‘Een doorn in het oog. Op de foto’s.’
Even suizde het in mijn oren.
Het was alsof mijn lichaam mijn hersenen probeerde te beschermen tegen begrip.
‘Dus,’ zei ik voorzichtig, ‘je wilt me daar niet hebben.’
Hij keek op. “Mam, maak hier geen kwestie van handicap van.”
Ik heb echt gelachen. Een scherp, bitter geluid.
‘Liam,’ fluisterde ik, ‘dit heeft met een beperking te maken.’
Hij stapte gefrustreerd naar voren. “Het is maar één dag. Onze dag. Kun je me niet één perfect moment bezorgen? Je mist toch niet veel? We sturen je foto’s. We kunnen videobellen.”
FaceTime.
Alsof ik een verre tante was die niet kon reizen, niet zijn moeder die hem opvoedde, die hem door de koorts heen hielp, die zich kapot werkte om hem te voeden, te beschermen en liefde te geven.
Toen sprak hij een zin uit die iets in mij zo diep doorboorde dat ik het bijna hoorde knappen.
‘En over de moeder-zoondans,’ voegde hij eraan toe, terwijl zijn blik weer afdwaalde. ‘Jessica’s moeder gaat die met mij doen.’
